Пред социјалните мрежи, мобилните телефони и времето кога секое ново место се дознава за неколку минути преку интернет, младите во Велес имале сосема поинаков начин на дружење. Во 90-тите години се знаело каде се оди, каде се среќава друштвото и каде се продолжува вечерта кога ќе заврши првото излегување.
Велес тогаш имал своја препознатлива сцена за млади. Дискотеките, кафеаните и локалите биле места каде што се создавале пријателства, се слушала музика од различни жанрови и се поминувале часови со друштвото. За многумина од генерацијата која растела во 90-тите, токму тие вечери денес се едни од најживите спомени од младоста.
Се одело без претходно резервирање маса преку интернет, без пораки во групни разговори и без фотографии од секоја вечер. Друштвото најчесто се договарало во текот на денот, а потоа сите знаеле каде треба да се најдат.
Музиката била посебен дел од приказната. Песните се слушале од касети и ЦД-а, а она што ќе стане хит често се пренесувало од едно друштво на друго. За некои биле важни рокот и алтернативната музика, други барале поинаква атмосфера, но заедничко било тоа што локалите имале своја публика и препознатлив карактер.
Во подоцнежните години едно од имињата кое особено останало запаметено во велешкиот ноќен живот е „Тарантино“. Старите велешки сведоштва го опишуваат како култно рокерско место, каде што во одреден период знаело да се чека и по еден час за влез. Иако сведоштвата се од подоцнежниот период, тие покажуваат колку силна била традицијата на клубскиот живот во градот.
Во старите разговори за излегувањето во Велес се споменуваат и имиња како „Морисон“ и „Стонс“, места кои за една генерација биле дел од вообичаената шема за вечерно излегување. Со текот на времето локалите се менувале, некои исчезнувале, а други доаѓале на нивно место.
Но, она што најмногу се променило не се само имињата на местата. Се променил и самиот начин на дружење.
Во 90-тите една вечер можела да започне со собирање кај некоја позната локација во градот, да продолжи во кафеана или дискотека, а да заврши со долго пешачење низ Велес и разговори со друштвото. Немало потреба некој постојано да го проверува телефонот. Луѓето едноставно биле заедно.
За денешните млади, можеби е тешко да се замисли време во кое немало Instagram, TikTok, Facebook или Viber, а сепак сите знаеле каде ќе биде целото друштво. Ако некој не се појавел, едноставно се чекало или се одело да се побара.
Токму затоа приказните за велешките 90-ти денес имаат посебна тежина. Не станува збор само за дискотеки и кафеани, туку за едно време во кое излегувањето било еден од главните начини на кој младите го граделе својот социјален живот.
Градот денес изгледа поинаку, а со него се променија и навиките. Многу од местата кои некогаш биле полни со млади повеќе не постојат или одамна ја смениле својата намена. Но, имињата остануваат во сеќавањата на оние кои таму ги поминале своите најубави години.
И можеби најинтересниот дел од оваа приказна допрва треба да се раскаже – кои биле вистинските места во Велес каде што се одело во 90-тите, која музика се слушала, каде се собирале средношколците и студентите и кои локали биле полни секој петок и сабота.
Зашто секоја генерација има свое „место“, своја песна и своја приказна за ноќите кои некогаш траеле до зори. А за многу велешани, тие приказни започнуваат токму во 90-тите.
