Денес слаткарниците во Велес се дел од секојдневието, но некогаш слатките биле вистинска реткост и посебно задоволство. Во стариот Велес, меѓу дуќаните, чаршиите и малите работилници, се раѓала една традиција која на градот му дала поинаков мирис – мирис на локум, алва, шеќерчиња и бонбони.
Еден од луѓето кои ја започнале таа приказна бил Милан Палашев, кој во локалните записи е запаметен како првиот слаткар, односно бонбонерџија во Велес.
Палашев не го научил занаетот случајно. Неколку години поминал во Солун, каде учел кај мајстор слаткар. Откако го совладал занаетот, се вратил во Велес и ја отворил својата прва бонбониера во месноста Варналиите.
Таму започнала приказната за човекот кој на велешани им понудил нешто поинакво. Во неговиот дуќан се продавале различни слатки, меѓу кои локум, алва, шеќерчиња и бадем-бонбони – производи кои за тогашните велешани биле вистинско уживање.
Но, Палашев не останал само на еден дуќан.
Бизнисот постепено се развивал, па тој купил место во Каратино Гумно, во близина на строгиот центар на Велес. Таму изградил куќа во која отворил слаткарска работилница и вработил неколку чираци.
Подоцна отворил и уште една продавница на главната улица.
Така, слаткарскиот занает почнал да станува дел од велешката чаршија. Во старите улици имало различни дуќани – од занаетчиски работилници и бакалници, до бонбонери и слаткарници. Еден историски запис за стариот Велес сведочи дека покрај другите дуќани во чаршијата имало и бонбонери на Палашеви и Милан Фирфов.
За Милан Палашев останале запишани и сеќавања дека бил вреден човек, но и дека им помагал на сиромашните сограѓани.
Неговата приказна денес потсетува на едно поинакво време. Време кога еден мал дуќан можел да биде место каде што се среќавале генерации велешани, каде што децата со нетрпение чекале да добијат бонбона, а возрасните да купат локум или алва за дома.
Со текот на времето, светот се променил, се менувал и Велес, а старите дуќани постепено исчезнувале. Но имињата на луѓето кои ги создавале првите велешки занаети останале во сеќавањата.
Милан Палашев починал во 1966 година, на 80-годишна возраст. Со него згаснала слаткарската традиција на неговото семејство, но неговото име останало запаметено во историјата на градот. Неговата внука подоцна продолжила со подготовка на торти и колачи, следејќи го патот што многу порано го започнал нејзиниот дедо.
Денес можеби нема да ги најдеме истите дуќани, истите мириси и истите улици, но приказните за нив остануваат.
А можеби токму затоа старите велешки приказни се толку убави – затоа што не зборуваат само за слатки.
Зборуваат за луѓето.
За занаетот.
За чаршијата.
И за едно време кога Велес имал поинаков ритам, а една мала бонбониера можела да стане дел од историјата на целиот град.
