Оља Тошева (43), по потекло од Богданци, а повеќе од две децении жител на Скопје, ја отвори својата најболна животна приказна и проговори за трагедијата што засекогаш го променила нејзиното семејство. Нејзиниот татко исчезнал на 60-годишна возраст и повеќе од една година се водел како исчезнато лице, сè додека случаен минувач не ги пронашол неговите останки.
Денес, осум години по исчезнувањето, Оља реши јавно да ја сподели својата приказна, со надеж дека ќе им даде сила и надеж на семејствата кои и понатаму трагаат по своите најблиски.
Таа раскажува дека нејзиниот татко со години се лекувал од зависност од алкохол, а во последниот период од животот имал сериозни проблеми со меморијата. Често заборавал неодамнешни настани, но добро се сеќавал на случки од минатото. Поради неговата состојба, најчесто бил под надзор на сопругата и синот.
Денот кога исчезнал бил целосен шок за семејството. Мајка ѝ веднаш ја известила дека татко ѝ го нема, а семејството без двоумење почнало да го бара. Иако веднаш се обратиле во полиција, официјалната постапка за исчезнато лице можела да започне дури по истекот на законски предвидениот рок.
По започнувањето на официјалната потрага, семејството заедно со роднини и пријатели го пребарало речиси целиот регион околу Богданци. Барале покрај реката Вардар, во околните населени места, а случајот бил објавен и во медиумите и на социјалните мрежи, со надеж дека некој ќе препознае човек кој одговара на описот.
Оља вели дека нејзиниот татко бил човек кој со огромен труд го издржувал семејството. Работел и по две работни места истовремено за да обезбеди подобар живот за своите деца. Го опишува како чесен, праведен и достоинствен човек кој не покажувал многу емоции, но секогаш бил пример за вредностите што сакал да им ги пренесе.
Периодот на неизвесност бил исклучително тежок за целото семејство. Секој ден се надевале дека ќе добијат телефонски повик со вест дека е пронајден жив. Наместо одговори, следувале месеци исполнети со неизвесност, страв, тага и безброј прашања на кои никој немал одговор.
По повеќе од една година, случаен минувач пронашол череп и коска, заедно со остатоци од облека, во близина на шумичка недалеку од нивниот дом. Остатоците биле испратени на ДНК-анализа за да се утврди идентитетот.
За Оља, тој момент бил најтешкиот во животот. Наместо олеснување што конечно добиле некаква информација, се појавиле уште повеќе прашања. До денес не е утврдено како точно починал нејзиниот татко. Според неа, можно е да подлегнал на студот, да се изгубил поради здравствената состојба или да се случило нешто друго, но вистинската причина никогаш не била утврдена.
Дополнителен удар за семејството било тоа што, по завршувањето на идентификацијата, останките биле погребани како непознато лице во јавна гробница, без семејството да биде навремено известено. Дури подоцна случајно дознале што се случило, по што со сопствени средства ги презеле останките и на 21 август 2020 година конечно му организирале достоинствен погреб во Богданци.
Оља признава дека и денес чувствува болка, лутина и вина, но и благодарност што барем успеале да пронајдат дел од својот татко и да го испратат со почит. Таа смета дека семејствата кои се соочуваат со исчезнување на близок човек имаат огромна потреба од психолошка и институционална поддршка, нешто што, како што вели, тие тогаш не го добиле.
За полесно да се справи со тагата, почнала интензивно да работи и редовно да посетува часови по пилатес, а денес работата со животни ѝ помага да ја насочи болката кон нешто позитивно. Вели дека животот ја научил да ги цени малите моменти, да помага, да простува и секој ден да биде подобра личност.
И покрај годините што поминале, за неа татко ѝ останува човекот со најубавата насмевка, пример за чесност и личност која засекогаш ќе ја носи во своето срце.
ИЗВОР: Crnobelo.com
