Секој човек во одреден момент се соочува со стрес, проблеми и ситуации кои изгледаат премногу тешки. Сепак, додека некои луѓе тешко се враќаат во нормала по криза, други успеваат релативно брзо да се приспособат и да продолжат понатаму.
Клучот, според експертите, се крие во психолошката отпорност, односно способноста човекот да се приспособи на тешките околности и да закрепне по период на силен притисок.
Иако често се верува дека некој едноставно се раѓа „силен“, отпорноста не е фиксна особина. На неа влијаат карактерот, физичкото и менталното здравје, искуствата од детството, животната средина, но и поддршката што ја имаме околу себе.
Тоа значи дека отпорноста може да се развива во текот на животот.
Еден од првите чекори е препознавањето на сопствените емоции. Наместо стравот, нервозата или исцрпеноста да се потиснуваат, важно е човек да препознае што чувствува и што го предизвикува тоа.
Корисно е и навреме да се намалат очекувањата од себе. Во период на голем притисок не мора секогаш да функционираме со исто темпо како кога сè е во ред.
Голема улога има и поддршката од другите луѓе. Семејството, пријателите или други блиски лица можат да бидат важен ресурс во моментите кога проблемот изгледа преголем за да го решаваме сами.
Експертите советуваат и подобро да го препознаваме сопствениот ритам. Наместо одмор да бараме дури кога целосно ќе се исцрпиме, подобро е однапред да ги препознаеме знаците дека ни е потребна пауза.
На крајот, способноста за справување со стресот не се сведува на тоа некој да биде „посилен“ од другите. Често разликата е во тоа колку добро ги препознаваме сопствените граници, каква поддршка имаме и дали знаеме навреме да ја побараме.
