Одмаздничката кампања на Иран открива драматична нерамнотежа во современата воздушна војна. Еден ирански дрон „Шахид“ чини само 35.000 долари, но неговото соборување може да изнесува од 500.000 до 4 милиони долари, според „Дејли меил“.
Во рамки на Операцијата „Епски бес“, Иран истовремено распоредува дронови на повеќе фронтови – од Израел до американските и сојузничките бази во Заливот. Секој пресретнувач што се користи за една локација не може да се употреби на друго место, што ја расипува распределбата на ресурсите и ги принудува одбранбените системи да се истегнат на илјадници километри.
Со проценета флота од 80.000 до 100.000 дронови и континуирано производство од околу 500 месечно, Иран може да испрати бранови од над 2.500 беспилотни летала дневно, оставајќи ги противниците под голем притисок. Истовремено, пресретнувачките ракети THAAD или Arrow 3 се ограничени, скапи и тешки за обновување – една ракета може да чини од 15 до 4 милиони долари и потребни се години за нивно полнење на залихите.
Иако се разгледуваат поевтини решенија како водените ракети APKWS или израелскиот ласерски систем „Железен зрак“, нивната достапност е ограничена и немаат капацитет да ги покријат сите ризици.
Резултатот е финансиска и тактичка трка: евтините дронови на Иран го истрошуваат ресурсот на многу поскапата одбрана на противникот, а секој нов бран претставува потенцијален удар врз стратегиските залихи и способности.
Аналитичарите предупредуваат дека продолжувањето на темпото на нападите би можело да чини десетици, дури стотици милијарди долари, со што современата воздушна војна станува сè повеќе игра на економска и технолошка издржливост.
