Во својот историски долг говор пред Конгресот, Доналд Трамп истакна дека ја „запрел војната“ меѓу Косово и Србија, тврдење кое предизвика реакции и отвори прашања за неговата фактичка точност. Претседателот ги вклучи двете страни во поширок наратив за „запрени конфликти“, како дел од обидот да го прикаже својот мандат како успешен во надворешната политика.
Сепак, реалноста на односите меѓу Белград и Приштина е многу покомплицирана. Односите остануваат тензични, без мировен договор, со нерешени политички прашања и периодични ескалации. Досегашните американски иницијативи и договори за економска нормализација придонесоа за одредена деескалација, но не претставуваат конечен мировен договор.
Тврдењето за „запрена војна“ повеќе личи на политички брендирана интерпретација на овие договори отколку на трајно решение. Разликата е суштинска: едно е посредувана деескалација, а друго е формално завршен конфликт.
Говорот на Трамп траеше околу еден час и 47 минути, поставувајќи нов рекорд за најдолго претседателско обраќање до Конгресот во современата американска политика. Настапот беше проследен со силни партиски реакции, поделени одговори во салата и пораки насочени кон домашната публика во пресрет на изборната година.
Балканската референца за Косово и Србија се вклопува во стратегијата на Трамп да се прикаже како лидер што „затвора конфликти“ и произведува геополитички резултати. Сепак, во контекст на Балканот, јавноста јасно ги разликува привремените деескалации од трајните решенија.
Анкетите покажуваат дека дел од американската јавност, вклучително и републиканците, го доживуваат Трамп како понепредвидлив, а неговиот рејтинг на одобрување останува низок, што укажува дека ваквите изјави имаат и домашнополитички карактер за враќање на авторитетот.
