Имало едно време кога летните денови во Велес имале посебна убавина. Без денешната технологија, без модерните летувалишта и без многуте можности за забава, младите Велешани знаеле да го пронајдат своето омилено место за дружење – велешката плажа покрај реката Вардар.
Во педесеттите години, плажата била многу повеќе од место за разладување во летните горештини. Таа претставувала вистинско собиралиште на младите, место каде што се создавале пријателства, се разменувале приказни, се запознавале нови луѓе и се поминувале незаборавни летни часови.
Вардар бил природната сцена на тие летни денови. Реката, сонцето и младешката енергија создавале атмосфера што денес многумина ја паметат со посебна носталгија. За младите од тоа време, одењето на плажа било еден од најубавите делови од летото – можност да избегаат од секојдневните обврски и да уживаат во друштвото на своите врсници.
Таму не биле потребни скапи содржини за денот да биде исполнет. Доволни биле друштвото, реката и убавото време. Секој летен ден носел нови средби, смеа и спомени кои останувале долго по завршувањето на сезоната.
Велешката плажа била дел од едно поинакво време, кога животот имал побавно темпо, а едноставните работи носеле голема радост. За генерациите што ја доживеале таа младост, споменот на летата покрај Вардар не е само сеќавање на едно место, туку и на луѓето, пријателствата и безгрижните денови.
Денес, кога ќе се спомене велешката плажа од педесеттите години, се враќа сликата на младоста покрај Вардар – време кое не може да се повтори, но може да продолжи да живее преку старите фотографии и сеќавањата на Велешани.
Ако некогаш сте ги поминувале летата на оваа плажа, сигурно имате приказна што вреди да се раскаже.
