Научниците направија значаен чекор кон решавање на еден од најголемите еколошки проблеми – пластичниот отпад. Тим истражувачи од Кина развил лабораториски метод со кој тешко разградливата пластика може да се претвори во јаглеводороди погодни за производство на авионско гориво.
Истражувањето е спроведено од научници од Универзитетот Фудан и Шангајскиот институт за напредни истражувања, а во фокусот се полиолефините – пластика која масовно се користи за кеси, амбалажа, шишиња за шампон и голем број други производи.
Идејата се заснова на фактот дека пластиката и фосилните горива имаат слична хемиска основа – јаглерод и водород. Кај пластиката овие атоми формираат долги полимерни синџири, а научниците развиле начин тие контролирано да се „исечат“ на пократки молекули кои можат да се користат како гориво.
За авионско гориво особено се важни јаглеводородите со 8 до 16 јаглеродни атоми. Проблемот кај претходните методи бил што при разградувањето на пластиката често се создавале премногу мали молекули и гасови, наместо потребното течно гориво.
Кинеските истражувачи употребиле специјален катализатор базиран на кобалт и никел, кој овозможува попрецизно разградување на долгите полимерни синџири.
Резултатите од лабораториските тестови се ветувачки. Процесот постигнал принос на течни производи од 82,3 проценти, додека селективноста за јаглеводородите C8–C16 достигнала 79 проценти.
Дополнителна предност е што кобалтот и никелот се подостапни и поевтини од благородните метали како платина и рутениум, кои се користат во некои други слични процеси. Тоа би можело значително да влијае врз економската исплатливост доколку технологијата во иднина премине во индустриско производство.
Според проценката на животниот циклус, доколку процесот се напојува со обновлива енергија, емисиите на стакленички гасови би можеле да бидат до 80 проценти пониски во споредба со конвенционалното производство на фосилни горива.
Сепак, научниците сè уште се далеку од ситуација во која патничките авиони масовно би летале на гориво произведено од пластичен отпад. Методот засега е докажан во лабораториски услови, а неговото пренесување во големи индустриски постројки носи сериозни технички предизвици.
Особен проблем претставува реалниот пластичен отпад, кој најчесто содржи нечистотии и различни адитиви што можат да го намалат дејството на катализаторот. Затоа ќе бидат потребни дополнителни истражувања и системи за претходна обработка на отпадот.
