Иако календарски летото трае уште долго, во народната традиција Свети Илија, кој се празнува на 2 август, отсекогаш се сметал за пресвртница по која природата полека почнува да го менува својот ритам.
Многумина токму во овој период забележуваат дека, иако деновите остануваат жешки, утрата се посвежи, вечерите стануваат попријатни, а денот незабележливо се скратува. За нашите предци ова не било случајност, туку знак дека најтоплиот дел од летото е зад нас.
Во македонската народна традиција Свети Илија е еден од најпочитуваните светители. Се верувало дека тој господари со громовите, молњите и дождовите, па затоа неговиот празник често се поврзувал со летните невремиња и промената на времето.
Ова верување има и научна основа. По летната долгоденица во јуни, деновите постепено стануваат пократки. До почетокот на август разликата веќе е забележлива – Сонцето заоѓа порано, ноќите траат подолго, а земјата полесно се разладува, поради што утринските часови се посвежи.
Во минатото овие промени биле особено важни за земјоделците. По Свети Илија започнувале подготовките за есенските работи, се проценувала жетвата и почнувало зреењето на грозјето, смоквите и другите плодови што го обележуваат крајот на летната сезона.
Во многу краишта постоеле и обичаи поврзани со овој ден. Луѓето избегнувале тешка работа на нива од почит кон светителот и од страв од невреме, а во сушни години се молеле за дожд и заштита на посевите.
Иако денес овие верувања најчесто се дел од културното наследство, многумина и понатаму велат дека токму по Свети Илија се чувствува првата најава дека летото полека го отстапува местото на есента.
