Многумина имаат чувство дека со текот на годините времето минува сè побрзо. Детството често ни изгледа долго и исполнето, додека зрелите години како да поминуваат во еден здив. Иако часовникот отсекогаш мери исто време, начинот на кој нашиот мозок го доживува неговото поминување се менува.
Едно од најчестите објаснувања е поврзано со начинот на кој ја доживуваме сопствената возраст. За мало дете, една година претставува значителен дел од целиот живот што го проживеало, додека кај возрасните таа е само мал дел од нивното вкупно животно искуство. Поради тоа, секоја наредна година субјективно ни изгледа пократка.
На ова влијае и начинот на кој мозокот ги создава и чува спомените. Во детството речиси секој ден носи нови искуства, нови луѓе и нови откритија, па мозокот создава богата меморија. Подоцна, кога ќе се навратиме на тој период, тој изгледа долг и исполнет.
Во зрелоста, пак, секојдневието често станува рутина. Кога деновите многу си наликуваат еден на друг, мозокот бележи помалку нови информации, па неделите и месеците полесно се „спојуваат“ во нашата меморија, создавајќи впечаток дека времето поминало многу брзо.
Експертите сметаат дека овој впечаток може делумно да се промени ако во секојдневниот живот внесуваме повеќе нови искуства. Патување на ново место, учење нова вештина, запознавање нови луѓе или дури и промена на вообичаената рута до работа можат да го поттикнат мозокот повторно активно да ги регистрира настаните.
Иако никој не може да го запре времето, исполнувањето на животот со различни искуства создава побогати спомени, поради што, кога ќе погледнеме наназад, периодот ни изгледа подолг и поисполнет.
