Додека повеќето луѓе тешко се присетуваат на тоа што правеле на одреден ден пред една година, 16-годишно момче од Полска тврди дека може да се врати многу години наназад и детално да раскаже каде се наоѓало, што правело и што му се случувало на конкретен датум.
Неговата необична способност привлекла внимание кај научниците, па неговиот случај сега го истражува меѓународен тим. Поради заштита на приватноста, идентитетот на момчето не е објавен. Во научната студија, објавена во списанието „Cortex“, тој е претставен само со иницијалите KCL.
Истражувањето укажува дека кај него се забележува исклучително ретка форма на меморија позната како високо супериорна автобиографска меморија. Станува збор за способност при која човекот не само што запомнува голем број информации, туку може со исклучителна прецизност да се присетува на сопствени искуства и настани од својот живот.
Кај KCL оваа способност е особено изразена. Тој тврди дека неговите први спомени датираат од периодот кога имал само околу три месеци.
Дел од сеќавањата што ги опишува од најраното детство подоцна се совпаѓале со информации што ги потврдиле неговите родители. Сепак, научниците се воздржани во оценката на ваквите тврдења, бидејќи спомените од толку рана возраст многу тешко можат независно да се проверат.
Она што дополнително го издвојува KCL е начинот на кој му се појавуваат сеќавањата. Тој не мора намерно да се концентрира за да се присети на минатото. Спомените често му се појавуваат спонтано и без свесен напор.
Во еден од експериментите спроведени од истражувачите, дури 87 проценти од неговите спонтани мисли биле поврзани со нешто што претходно му се случило. Кај останатите учесници во истражувањето, тој процент изнесувал 39 отсто.
Сепак, тоа не значи дека KCL има совршена меморија во секој поглед. Неговите резултати на тестовите за внимание, работна меморија и други когнитивни способности не биле исклучителни во иста мера.
Неговата главна особеност се наоѓа во способноста да создаде исклучително детална „лична архива“ од сопствениот живот. Тој може релативно лесно да повика голем број моменти, настани и искуства од минатото, нешто што кај повеќето луѓе е многу поретко.
Токму поради тоа неговиот случај е од големо значење за научниците. Со проучување на начинот на кој 16-годишникот ги складира и повторно ги повикува спомените од сопствениот живот, истражувачите се надеваат дека ќе добијат нови сознанија за тоа како функционира човечката меморија.
Особено важно прашање е што се случува во мозокот кога едни луѓе можат да зачуваат и со години да повикуваат огромен број лични спомени, додека кај повеќето луѓе голем дел од минатото постепено избледува.
