ПРВ.мк
Магазин

„НЕМАШ АЈФОН? ТОГАШ НЕ СИ ЕДЕН ОД НАС!“: Скапите телефони станаа причина за исклучување и исмејување меѓу основците на Балканот!

„НЕМАШ АЈФОН? ТОГАШ НЕ СИ ЕДЕН ОД НАС!“: Скапите телефони станаа причина за исклучување и исмејување меѓу основците на Балканот!

Некогаш децата се делеа на оние што имаат и оние што немаат. Денес, се чини дека веќе не е доволно едно дете да поседува телефон. За да биде прифатено во одредено друштво, очигледно треба да го има и вистинскиот модел, односно брендот што е популарен меѓу врсниците.

Поделбите меѓу децата според облеката, патиките, семејните приходи и социјалниот статус постојат со години. Но, во време кога технологијата и брендовите имаат огромно влијание врз секојдневието, мобилниот телефон сè почесто станува еден вид пропусница за влез во одредено друштво.

Станува збор за нов облик на врсничко насилство, кој не мора да вклучува физичко повредување за да остави последици. Навредите, потсмевањето и исклучувањето од друштвото можат да бидат подеднакво болни, а понекогаш и една навидум едноставна реченица како „Немаш Ајфон“ е доволна за на детето да му биде ставено до знаење дека не е добредојдено.

Сето ова создава дополнителен притисок и врз родителите. Дел од нив се подготвени дури и финансиски да се задолжат за да им купат скап телефон на своите деца. Не секогаш станува збор за суета или желба да се покаже материјалната моќ, туку и за стравот дека детето ќе биде изолирано, исмејувано или означено како некој што не припаѓа во друштвото.

Дополнително влијание имаат и популарните инфлуенсери, кои често добиваат скапи производи бесплатно. Пораките што ги испраќаат некои од нив создаваат впечаток дека поседувањето луксузни предмети е поврзано со успехот, популарноста и прифатеноста од околината.

Но, дали навистина може целата одговорност да им се префрли на децата за вредностите што секојдневно ги гледаат околу себе? Тие не го создадоа општеството во кое вредноста на човекот се мери според цената на неговата облека, обувки или телефон.

Токму возрасните го изградија таквиот систем на вредности, а сега се изненадени од последиците, иако со години на децата им се нудат материјални подароци како главен начин за покажување внимание и љубов.

Авторката на текстот го споделува и личното искуство со својот тригодишен син. Таа забележува дека денешните деца имаат многу повеќе играчки отколку што имале претходните генерации. Како пример наведува дека таа во текот на целото свое детство имала само три играчки, додека нејзиниот син, според нејзината процена, има дури 333.

Таа признава дека и самите родители, заедно со бабите, пријателите и роднините, придонеле за тоа. Од радост, љубов и желба да го израдуваат детето, му купувале толку многу играчки што би можеле да бидат доволни за десет деца.

Сепак, забележала дека најголемо задоволство на нејзиниот син не му носат скапите подароци, туку едноставните моменти поминати со најблиските. Најмногу ужива кога заедно пеат, кога му читаат приказни, кога си игра и се смее со пријателите или кога времето го поминува во безгрижна игра.

Често му се доволни и најобични предмети како празна кутија, топчиња или далечински управувач. Ужива и во играњето надвор со другарчињата, додека слободно трчаат и се забавуваат.

Авторката признава дека сè уште не знае како ќе реагира кога нејзиниот син ќе порасне и ќе побара нешто само затоа што „сите го имаат“. Тоа може да биде видеоигра, скапи патики, Ајфон или во иднина дури и автомобил.

Не е сигурна дали ќе подлегне на притисокот или ќе успее одлучно да каже „не“, дури и ако тоа значи дека нејзиното дете нема да биде дел од одредено друштво.

Сепак, се надева дека ќе го избере вториот пат – дека ќе успее правилно да го воспитува синот и дека тој ќе пронајде деца и родители со слични вредности, со кои ќе може да изгради искрени пријателства без оглед на материјалните работи.

Според неа, купувањето скапи предмети за да се обезбеди прифатеност е погрешен пристап, бидејќи на тој начин се поттикнува сурово однесување и се создава општество во кое материјалните работи добиваат поголема вредност од човечноста.

Пораката со која завршува нејзиниот текст е јасна: „Научивме да им купуваме на децата телефони од илјада евра, но заборавивме да ги научиме дека човекот спроти нив вреди многу повеќе.“

Најнови вести