Речиси секоја компанија има работник на кого сите се потпираат. Тој ги решава проблемите, ги презема итните задачи, ги обучува новите колеги и ја поправа ситуацијата кога нешто ќе тргне наопаку. Но токму таквите луѓе понекогаш се меѓу првите што решаваат да си заминат.
Причината не мора секогаш да биде платата. Добриот работник најчесто има искуство, резултати, контакти и препораки, а со тоа и повеќе можности на пазарот на труд. Кога незадоволството ќе се наталожи, тој полесно може да пронајде алтернатива.
Еден од најголемите проблеми е што способноста често се „наградува“ со дополнителна работа. Кога некоја задача е итна, таа му се дава на човекот за кого сите знаат дека ќе ја заврши. Кога некој отсуствува, истиот работник презема дел од неговите обврски. Со текот на времето, најсигурниот човек може да стане и најоптоварениот.
Дополнителен проблем се појавува кога поголемата одговорност не е проследена со подобра плата, признание, напредување или поголема автономија. Ако работникот гледа дека дополнителниот труд не носи никаква разлика, мотивацијата постепено може да исчезне.
Понекогаш предупредувањето не е гласно незадоволство, туку токму спротивното. Човекот кој порано предлагал промени престанува да предлага. Оној што останувал подолго почнува да си оди точно по завршувањето на работното време. Работникот кој се интересирал за идните проекти повеќе не поставува прашања.
Тоа не значи дека секој таков работник планира отказ, но губењето интерес може да биде важен сигнал.
Честа грешка на компаниите е сериозниот разговор да започне дури откако работникот ќе соопшти дека заминува. Тогаш одеднаш се појавуваат можности за повисока плата, нова позиција или дополнителен човек во тимот. За работникот, сепак, логично се отвора прашањето зошто истите решенија не биле понудени порано.
Заминувањето на искусен човек, пак, не значи само едно празно работно место. Со него може да исчезнат години практично знаење, односи со клиенти и познавање на процесите во компанијата. Неговите задачи потоа се распределуваат меѓу останатите, со што постои ризик преоптоварувањето да се пренесе и врз нив.
Секако, не секој отказ значи дека компанијата направила грешка. Луѓето заминуваат поради подобри понуди, промена на кариерата, преселба, започнување сопствен бизнис или едноставно поради желба за промена.
Но ако една фирма постојано ги губи токму луѓето кои најтешко може да ги замени, вреди да се постави прашањето дали станува збор за индивидуални одлуки или за проблем во самиот систем.
Затоа најважното прашање можеби не е „Зошто си замина?“, туку: „Што требаше да направиме додека сè уште сакаше да остане?“
