Историјата на „најстариот занает“ во Белград нема романтичен сјај како во париските или виенските салонски приказни, туку почива на сурова социјална драма, полициски белешки и лекарски картони. Првите црвени фенери во српската престолнина се појавија во 19. век, ширејќи се од Земун кон Савамала, Дорќол и падините на Врачар.
Војните и сиромаштијата оставиле многу жени без избор. Сопствениците на меани и макроата ја искористувале нивната беда – девојките донесени од внатрешноста биле нудени на гостите во собите над кафаните, често по цена на سكромен оброк, при што поедини жени имале и до 15 муштерии дневно.
Поворки со жандармерска придружба и строг здравствен надзор
Посебен и бизарен детаљ од стариот Белград беа задолжителните здравствени прегледи. Два пати неделно – вторник и петок – жените во вечерни фустани, со упадлива шминка и пунџи, морале под вооружена придружба на жандарми да минуваат низ градските улици на пат кон амбулантите, соочени со навредите на минувачите. Во овие извештаи останале забележани и некои анегдоти, како приказната за миленичката на klijenteлата „Мала Julče“ или за гоштите кои доаѓале дури од Австроунгарија.
Забрани и преселување во илегала
Додека државата низ вековите се менувала – од строги патријархални казни и воведување на првиот легален куперај во 1871 година, па сè до целосна забрана на легалните бордели во 1929 година од страна на генералот Петар Живковиќ – проституцијата не исчезнала, туку се преселила во илегални соби, скриени премини и простории под мостовите, оставајќи траен белег во делови од градот како улицата Гаврила Принципа и околу Економскиот факултет.
