Оливер, поранешен машиновозач, живее кошмар од кој не може да се разбуди – затоа што едноставно не спие. Веќе речиси две години, неговото тело не влегло во вистински сон, а последиците се разорни.
Сè започнало ненадејно. Ноќите без сон прво изгледале како минлив проблем, но со текот на времето се претвориле во постојана состојба. Деновите му се претопиле во магла од замор, болка и дезориентација. Оливер вели дека чувството е како мозокот никогаш да не се „исклучува“, а телото полека да се распаѓа.
Најстрашни се симптомите со очите. „Имам чувство како да ми се топат одвнатре“, опишува тој, додавајќи дека светлината, екранот и дури и обичниот поглед предизвикуваат неподнослива болка. Главоболките, губењето на концентрацијата и емоционалната нестабилност станале секојдневие.
Поради состојбата, Оливер ја изгубил работата, социјалниот живот и чувството на нормалност. Лекарите се збунети – тестовите не даваат јасен одговор, а терапиите не носат олеснување. Случајот станал медицинска мистерија што ги остава специјалистите без конкретно решение.
И покрај сè, тој зборува јавно со надеж дека ќе се најде одговор – или барем разбирање. „Најтешко е кога никој не може да ти каже зошто страдаш“, вели Оливер. „Не спијам, но и не сонувам – само преживувам.“
