Попладнево Скопје повторно се соочува со опасно загадување на воздухот, влегувајќи во црвената зона. Граѓаните веќе го чувствуваат ефектот: печење во грлото, тежина во градите, главоболки и чувство дека градот е затворен под непријатно стаклено ѕвоно.
Главниот виновник се фините честички PM2.5, кои денес достигнуваат нивоа три пати над препораката на Светската здравствена организација, додека PM10 е двојно над домашната законска граница. Таа „магла“ веќе не е невина – таа го носи загадувањето низ улиците, парковите и дворовите на училиштата.
Иако бројките се алармантни, формалниот јавен одговор доцни. Според правилата, аларм се активира само ако загадувањето остане високо два последователни дена и времето е стабилно. Практично, тоа значи дека градот може да биде опасно загаден, а институциите да останат молчаливи.
Во меѓувреме, граѓаните сами се штитат: помалку прошетки и спорт на отворено, повеќе затворени прозорци, родителите се вознемирени, а многумина секоја зима ја поминуваат со хронична уморност и непријатни симптоми.
Најопасното е навиката. Скопје се гуши, но градот ќути. Кога високото загадување станува нормално и мерките се формални, штетата за здравјето, продуктивноста и квалитетот на живот полека се акумулира. Жителите страдаат, а одговорот на институциите доаѓа премногу доцна.
