Убиството на тригодишниот Пјер Милер во францускиот град Нанси во 1965 година останува еден од најморничавите случаи во француската криминалистичка историја. Наместо тага и солзи, трагедијата открила семејство разорено од омраза, алчност и меѓусебна недоверба.
Малиот Пјер бил пронајден тешко повреден во својот кревет, откако бил нападнат со нож. Иако неговата мајка Мари-Одил имала медицинско искуство и можела да му помогне, таа останала неподвижна додека детето умирало.
Истражителите брзо сфатиле дека одговорот не треба да го бараат надвор од куќата, туку во самото семејство. Во домот живееле повеќе генерации роднини кои со години биле во конфликт поради огромното богатство на семејниот патријарх.
По бројни испрашувања, сомнежите се префрлале од еден на друг член на семејството. Секој обвинуваше некого, а речиси никој не покажувал вистинска жалост за загубеното дете.
На крајот, мајката признала дека го извршила злосторството. Таа изјавила дека со месеци била опседната со идејата да му нанесе повреда на својот син. Во своето признание открила и дека зад сè стоела болна желба за наследство и семејни пресметки кои траеле со години.
Случајот предизвикал огромен шок во Франција, бидејќи зад угледот и богатството на едно почитувано семејство се криеле длабоки психолошки проблеми, алчност и токсични односи. За многумина, трагедијата не била само приказна за едно убиство, туку и предупредување како омразата и опсесијата со пари можат да уништат цело семејство.
