Тројца истакнати претставници на југословенското комунистичко движење, Филип Филиповиќ, Коста Новаковиќ и Сима Марковиќ, станале жртви на Сталиновите чистки во Советскиот Сојуз, иако со години биле посветени на комунистичката идеологија.
Во текот на триесеттите години од минатиот век, Москва претставувала политички центар и прибежиште за многу југословенски комунисти кои биле прогонувани во својата земја.
Меѓутоа, за време на владеењето на Јосиф Сталин, Советскиот Сојуз започнал масовни апсења и егзекуции на лица обвинети за шпионажа, предавство и непријателско дејствување.
Сите тројца биле уапсени во 1938 година, а подоцна осудени на смрт и стрелани во Москва.
Филип Филиповиќ, математичар и еден од основачите на југословенското комунистичко движење, бил уапсен на 7 февруари 1938 година. По политички монтиран процес, бил стрелан на 8 април истата година.
Коста Новаковиќ, новинар и политички активист, бил уапсен во јули 1938 година под обвиненија за троцкизам и шпионажа. На 19 април 1939 година бил осуден на смрт и погубен.
Истата судбина го снашла и Сима Марковиќ, математичар, филозоф и поранешен функционер на Комунистичката партија на Југославија. Тој бил стрелан на истиот ден како Новаковиќ.
Особено трагично е што тројцата биле погубени во државата во која верувале и во чиј политички систем гледале иднина.
Нивните случаи биле дел од пошироката репресија во Советскиот Сојуз, во која настрадале голем број политички функционери, интелектуалци и обични граѓани.
Филиповиќ бил посмртно рехабилитиран во 1957 година, додека Новаковиќ и Марковиќ биле рехабилитирани во 1958 година.
Нивните судбини остануваат сведоштво за еден од најмрачните периоди во советската историја.
