Денеска, 16 април 2026 година, светот е сведок на историски пресврт на Блискиот Исток. По цели 12 години воено присуство, последните американски трупи и официјално ја напуштија Сирија, означувајќи го крајот на една од најзначајните воени мисии во поновата историја. Снимките кои кружат на социјалните мрежи покажуваат драматични сцени: долги колони оклопни возила како ја напуштаат базата Касрак, додека во позадина се издига густ чад – наводно од палењето на опремата и документите кои војската не успеала да ги евакуира навреме.
Процесот на повлекување, кој беше најавен од претседателот Доналд Трамп претходно оваа година, се одвиваше етапно низ неколку клучни стратешки точки. Пред конечниот пад на Касрак, американските сили веќе ги предадоа базите во Ал-Шадади и Рмеилан, како и стратешки важната база Ал-Танф на границата со Јордан и Ирак. Сега, контролата врз овие објекти ја презеде 60-та дивизија на сириската армија, повлекувајќи ја линијата на суверенитет на Дамаск врз региони кои со години беа надвор од негов дофат.
Она што го овозможи ова повлекување не е само воена одлука, туку и длабока промена во политиката на Дамаск по падот на режимот на Асад во 2024 година и доаѓањето на новата преодна власт на Ахмед ал-Шара. Клучните договори вклучуваат:
- Интеграција на Курдите: Сириските демократски сили (SDF), кои со години беа главниот сојузник на САД, веќе почнаа со процесот на интеграција во националните структури на Сирија.
- Преместување на трупите: Поголемиот дел од американските војници се префрлени во соседните бази во Јордан и ирачки Курдистан, каде Вашингтон ќе продолжи да ја следи ситуацијата против остатоците од Исламската држава.
Додека американските конвои го преминуваат граничниот премин Ал-Валид кон Ирак, сириските власти ја прославуваат „целосната обнова на суверенитетот“. Сепак, аналитичарите предупредуваат дека заминувањето на САД остава огромен безбедносен вакуум. Сега целата одговорност за борбата против тероризмот и заштитата на границите паѓа врз новата власт во Дамаск, која ќе мора да докаже дека може да ја одржи стабилноста без директна поддршка од меѓународната коалиција.
Ова повлекување е јасен сигнал дека Вашингтон ги редефинира своите приоритети на Блискиот Исток, префрлајќи го фокусот од копнени операции кон регионално одвраќање преку воздух и интелигенција. Светот сега со внимание следи дали Сирија навистина ќе успее самата да го сочува мирот за кој се бореше повеќе од една деценија.
