Емпатијата често се смета за социјална супермоќ која ни помага да се поврземе со другите, но таа има и своја „темна страна“ за која ретко се зборува. За луѓето со висока емоционална чувствителност, границата меѓу сочувството и преземањето на туѓиот стрес е многу тенка. Наместо само да го разберат соговорникот, тие стануваат емоционални сунѓери кои ја впиваат туѓата паника, страв и нервоза, што води до сериозно ментално преоптоварување.
Првиот знак дека ја носите туѓата анксиозност е ненадејната промена на вашето расположение без очигледна причина. Ако сте се чувствувале смирено пред средбата со некој пријател или колега, а потоа одеднаш чувствувате стегање во градите или немир, голема е веројатноста дека сте ја „пресликале“ неговата внатрешна состојба. Вториот показател е физичката исцрпеност по социјални интеракции. Кога вашето тело постојано процесира туѓи емоции како да се ваши, тоа троши огромна количина енергија, оставајќи ве целосно празни и без волја по најобичен разговор.
Третиот и можеби најопасен знак е претераното размислување за туѓите проблеми како да се ваши лични предизвици. Ако поминувате часови барајќи решение за туѓа ситуација и чувствувате иста итност и притисок како да се работи за ваш живот, вие сте ја изгубиле емоционалната граница. Препознавањето на овие знаци е клучно за зачувување на сопственото ментално здравје. Науката сугерира дека вежбањето на „сочувствителна оддалеченост“ може да ви помогне да останете добар пријател, без притоа да го уништите сопствениот внатрешен мир под притисокот на туѓите емоционални бури.
