Првото летување без родителите е голем чекор во животот на секој тинејџер. За младите тоа значи слобода и осамостојување, додека за родителите често носи грижи и дилема – дали детето навистина е подготвено да замине само?
Не постои една возраст што важи за сите. Многу поважно е колку детето е зрело и одговорно, со кого патува, каде ќе престојува и дали родителите имаат доверба дека ќе ги почитува договорените правила.
Желбата за самостојно летување најчесто станува посилна во средните тинејџерски години, но пред да се донесе одлуката, родителите треба отворено да разговараат со детето за можните ситуации што можат да се појават на одмор.
Особено важно е тинејџерот да знае како да реагира доколку некој од друштвото се повреди, испие премногу алкохол, се изгуби или се одвои од групата. Разговорот треба да ги опфати и личната безбедност, алкохолот, ризичното однесување и сексуалното здравје.
Родителите треба да ја имаат точната адреса на сместувањето, контакт од детето и од лицата со кои патува, како и план за тоа како ќе се постапи во итен случај.
Важен дел од подготовките се и финансиите. Не е препорачливо сите пари да се чуваат на едно место, а практично решение е платежна картичка на која родителот може дополнително да префрли средства доколку се појави непредвидена ситуација.
Пред патувањето треба да се договори и начинот на комуникација. Наместо постојано јавување и проверување, може да се одреди време кога детето редовно ќе се јавува, со јасен договор дека при каков било проблем веднаш ќе ги контактира родителите.
Самостојното летување може да биде значајно искуство преку кое тинејџерот учи да се грижи за себе, да располага со пари, да носи одлуки и да презема одговорност. Сепак, возраста сама по себе не треба да биде единствениот критериум – зрелоста, довербата и добрата подготовка се далеку поважни.
