Александар Вучиќ зборуваше за предизвиците со кои се соочува при носењето политички одлуки, личните жртви што ги бара јавната функција, односот кон семејството и плановите за иднината на Србија. Во интервју за телевизијата „Курир“, тој порача дека водењето држава подразбира тешки избори, решителност и подготвеност да се прифатат последиците, дури и кога одлуките предизвикуваат критики и неразбирање.
Вучиќ, кој во настапот беше претставен како носител на листата „Обединета Србија“ и кандидат за премиер од СНС, се осврна и на влијанието што го имале неговото семејство и детството врз начинот на кој денес гледа на државата и политиката.
„Морате да научите да станете секогаш кога ќе паднете“
Вучиќ истакна дека од семејството и воспитувањето наследил важни животни лекции, особено за истрајноста и способноста човек повторно да се исправи по неуспех.
Според него, не е лесно постојано да се соочуваш со падови, критики и разочарувања, но неопходно е да се најде сила за повторно да се продолжи.
Тој посочи дека носењето одлуки поврзани со националните интереси понекогаш е исклучително тежок процес. Како што рече, тоа можат да го потврдат и поранешните српски претседатели Борис Тадиќ, Воислав Коштуница и Томислав Николиќ, доколку за тие прашања се разговара без политички препукувања.
Вучиќ нагласи дека не сака да се жали и дека очекува и во иднина да има многу тешки одлуки доколку ја преземе функцијата премиер.
Призна дека требало повеќе да ги слуша граѓаните
Во разговорот тој се осврна и на сопствениот пристап кон граѓаните, оценувајќи дека во минатото недостигало почесто и повнимателно да се слушаат нивните проблеми и забелешки.
Вучиќ објасни дека за време на кампањата посетувал различни места и разговарал со луѓе, обидувајќи се да ги разбере нивните ставови, дури и кога првично сметал дека некои забелешки немаат многу смисла.
Како што рече, подоцна размислувал за тие разговори и понекогаш доаѓал до заклучок дека можеби не одговорил доволно правилно, правично или соодветно.
Тој додаде дека верува оти огромното мнозинство граѓани на Србија ја сакаат својата земја. Се осврна и на своја претходна изјава во која направил поделба меѓу оние што ја сакаат Србија и оние што, според неговите зборови, не ја сакаат, признавајќи дека таквата формулација не била сосема точна.
„Од изборот на раководството зависи успехот на државата“
Вучиќ оцени дека љубовта кон татковината сама по себе не е доволна, туку дека клучно прашање е кој може да обезбеди нејзин напредок преку успешно раководење.
Како пример ги посочи Обединетите Арапски Емирати, споредувајќи го нивниот развој со состојбата во Либија. Тој се повика на зборовите на таткото на шеикот Мохамед бин Зајед Ал Нахјан, кој, според неговото раскажување, во 1974 година изразил надеж дека неговата земја по четири децении ќе изгледа како тогашна Либија.
Вучиќ посочи дека денешниот изглед на Дубаи, Абу Даби и Шарџа покажува колку раководењето може да влијае врз развојот. Истовремено, направи споредба со земја што, како што рече, располага со многу повеќе нафта, но имала поинаков развоен пат поради лошото раководење во минатото.
Тој ја поврза оваа тема и со стабилноста на српскиот динар, наведувајќи дека граѓаните понекогаш ги земаат економската стабилност и постигнатите резултати здраво за готово, без да размислуваат за одлуките што стојат зад нив.
„Ако имате принципи, мора да ја платите цената“
На прашањето дали човек што се бори за својата земја треба да биде подготвен да жртвува дел од личниот живот и семејниот мир, Вучиќ одговори дека вистинските принципи и идеи подразбираат и прифаќање на последиците.
Тој нагласи дека цената на таквата посветеност понекогаш може да биде висока, но смета дека нема многу смисла да се зборува за цврсти уверувања ако човек не е подготвен да се соочи со тешкотиите што произлегуваат од нив.
Зборуваше за синот Вукан и влијанието на политиката врз семејството
Во интервјуто Вучиќ се осврна и на својот деветгодишен син Вукан, за кого рече дека, како и другите деца, расте во средина во која до него стигнуваат различни информации и коментари за неговиот татко.
Тој објасни дека се обидува да го заштити синот од политичките расправии колку што е можно, иако е свесен дека не може целосно да го изолира од она што го слуша на училиште и во околината.
Вучиќ зборуваше и за притисоците за кои тврди дека ги почувствувале членовите на неговото семејство, особено неговата мајка Ангелина. Изрази надеж дека искуствата низ кои поминале неговите најблиски ќе придонесат другите семејства во Србија да не се соочуваат со слични ситуации.
Тој нагласи дека, според неговото гледиште, политичката борба не треба да се претвора во напади врз семејствата на политичките противници.
За својата мајка рече дека поминала низ многу тешки моменти и дека секогаш била посветена на сопругот и децата. Вучиќ оцени дека нападите врз неа се срамни и дека политичките несогласувања не треба да се водат на таков начин.
За стабилноста на динарот и тешките економски одлуки
Вучиќ повторно се врати на прашањето за курсот на српската валута. Тој рече дека дел од помладите граѓани не се сеќаваат на периодите кога курсот бил предмет на секојдневна загриженост, ниту на времето кога Народната банка ја предводел гувернерот Дејан Шошкиќ.
Според Вучиќ, стабилноста на динарот денес често се смета за нешто што се подразбира, но таа, како што истакна, има своја цена. Тој зборуваше за претходни погрешни и нерационални одлуки и нагласи дека понекогаш се неопходни тешки потези за да се заштитат интересите на граѓаните и државата.
Се присети на младоста и љубовта кон Црвена звезда
Покрај политиката и семејството, Вучиќ зборуваше и за младоста, периодот кога размислувал за адвокатура и студии по право, како и за љубовта кон фудбалскиот клуб Црвена звезда.
Тој се присети дека на првиот натпревар отишол на 12-годишна возраст, во 1982 година, откако избегал од училиште. Меѓу натпреварите што ги спомена беа дуелите на Црвена звезда со Цибона и Барселона.
Вучиќ раскажа дека искуствата од навивачките трибини му оставиле силни спомени, особено оние поврзани со пријателството и однесувањето во опасни ситуации.
Како пример го наведе патувањето во Винковци, каде што, според неговото сеќавање, групата навивачи на Црвена звезда била пречекана од навивачи на Динамо и Хајдук. Тој раскажа дека во еден момент негов пријател се нашол во опасност, додека другите се двоумеле дали да му помогнат.
Вучиќ тврди дека излегол и му помогнал на пријателот да стигне до возот. Според неговото раскажување, пријателот подоцна му се заблагодарил, изненаден што токму тој, кој бил помлад и физички послаб, се осмелил да реагира.
„Никогаш не сум сакал да се изживувам врз некој што лежи на земја“
Во последниот дел од разговорот Вучиќ се присети и на ситуација во која, како што раскажа, навивач на Динамо бил соборен на земја, а негов пријател сакал повторно да го удри.
Вучиќ рече дека го запрел и го замолил да не го прави тоа, бидејќи човекот веќе бил тешко повреден и не можел да се брани.
Според неговите зборови, дел од присутните се налутиле поради неговата реакција, но тој истакна дека никогаш не сакал да биде дел од толпа што се изживува врз некој што веќе е совладан.
Преку овие сеќавања, Вучиќ ја поврза младоста со своите ставови за лојалноста, личната храброст и одговорноста, теми што ги истакна и кога зборуваше за политичките одлуки и иднината на Србија.
