Растечките геополитички тензии повторно ја актуализираат една од најзагрижувачките теми на современиот свет – што би значело нуклеарна војна, дури и ако се води меѓу ограничен број држави. Според научни модели, најголемата опасност не е само моменталното уништување од детонациите, туку долготрајните ефекти врз климата и снабдувањето со храна, кои би го промениле секојдневниот живот на глобално ниво со години.
Во првите часови и денови од таков конфликт, директните удари би предизвикале масовни жртви во погодените градови и критични инфраструктури. Преживеаните би се соочиле со хаос, прекин на здравствени услуги, недостиг од вода и енергија. Но вистинската катастрофа, според научниците, би настапила потоа, кога огромни количества чад и саѓи би се издигнале во атмосферата и би го намалиле сончевото зрачење.
Овој феномен е познат како „нуклеарна зима“ – период на затемнување и нагло ладење, кој би ја погодил глобалната земјоделска продукција. Намалените приноси и прекините во синџирите на снабдување би довеле до долгорочна глобална криза на храна, каде гладот би станал главниот убиец, а социјалните системи би се распаѓале под притисок на недостиг и миграции.
Некои проценки укажуваат дека бројот на жртви би можел да достигне до пет милијарди луѓе, во зависност од размерот на конфликтот и количеството нуклеарен материјал исфрлен во атмосферата. Дел од населението би преживеало почетните удари, но би влегло во свет со драматично променети услови за живот, каде земјоделството би било потиснато со години, а државите би се бореле да ги заштитат преостанатите резерви.
Според ваквите анализи, најповолни за преживување би биле географски изолираните држави со сопствено производство на храна. Австралија и Нов Зеланд се издвојуваат како региони што би имале релативно поголеми шанси за одржување на земјоделско производство и основно функционирање, иако условите би останале тешки.
Експертите предупредуваат дека дури и нај„сигурните“ региони не би биле поштедени: живот со ограничени залихи, можни прекини во снабдувањето, опасности од радијација и потреба од долготрајни мерки за заштита и приспособување. Овие сценарија не се сензационализам, туку потсетник дека вистинската цена на нуклеарниот конфликт се мери не само во моментални детонации, туку во години изгубена стабилност и последици кои ќе ги чувствуваат идните генерации.
