Во американската операција за заробување на венецуелскиот претседател Николас Мадуро, онеспособувањето на противвоздушната одбрана на Каракас играше клучна улога. Главниот дел од венецуелската воздушна одбрана се состои од руски системи, за кои Мадуро неколку месеци пред нападот се фалеше, но кои во критичниот момент се покажаа како неефикасни.
Американскиот генерал Ден Кејн објави дека повеќе од 150 борбени и извидувачки авиони, вклучувајќи Ф-35, стратешки бомбардери Б-1 и борбени хеликоптери, учествувале во операцијата. Брзото онеспособување на противвоздушната одбрана овозможи да се избегнат загуби. Американскиот министер за одбрана Пит Хегсет истакна дека „руските противвоздушни системи очигледно не работеа како што треба“.
Кои системи требаше да ја штитат Венецуела?
Венецуела доби голем број руски системи за воздушна одбрана: Бук-М2, С-300ВМ „Антеј-2500“, модернизирани С-125 „Печора-2М“ и преносни системи „Игла-С“. Според експертите, земјата имала најмалку 17 големи ракетни системи и густо повеќеслојно покритие, дополнително засилено со кинески радари. Мадуро се фалел дека Венецуела има околу 5.000 ракети „Игла-С“, што теоретски ја правело воздушната одбрана најсилна во Латинска Америка.
Што се случи за време на нападот?
Американската операција започна со сајбер напад кој го наруши снабдувањето со електрична енергија на Каракас, дозволувајќи 150 авиони, беспилотни летала и хеликоптери да се приближат незабележано. Беа уништени клучни противвоздушни инсталации, меѓу кои бази, аеродроми и комуникациски центри, вклучувајќи најмалку два ракетни лансери Бук.
Дел од причината за неуспехот на системите е долгогодишното лошо одржување, недостаток на резервни делови и неисполнување на обврските за модернизација од страна на Русија. Дополнително, теренот околу Каракас, ридест и неприлагоден за руските системи, дополнително ја ограничил нивната ефикасност.
Зошто венецуелската воздушна одбрана не можеше да реагира?
Експертите истакнуваат дека главниот фактор не бил само техничкиот недостаток на системите, туку човечката грешка. Венецуелските вооружени сили не очекувале напад и беа неподготвени, што овозможи САД да ги неутрализираат клучните командни и комуникациски центри. Современите американски авиони од петта генерација, како Ф-35 и Ф-22, се тешки за откривање и лесно ја надминаа воздушната одбрана, вклучувајќи ги и руски системи како С-400.
На крајот, американската операција траеше два часа, заврши со заробување на Мадуро и без загуби за американската страна, додека голем дел од венецуелската противвоздушна одбрана се покажа нефункционална поради комбинацијата на технички недостатоци и човечки фактор.
