Додека многу земји сè уште зборуваат за енергетска транзиција, Кина тивко ја спроведува. Земјата изгради масивна електроенергетска мрежа што поврзува пустини, планини и далечни региони со мегаградови и индустриски центри, овозможувајќи стабилно снабдување со струја на растојанија од илјадници километри.
Клучот е во ултрависоконапонските далноводи со еднонасочна струја – технологија што овозможува минимални загуби при пренос на огромни количини енергија. Благодарение на овие „енергетски коридори“, струја од ветерници, соларни паркови и хидроцентрали во внатрешноста стигнува до крајбрежните мегаполиси, каде е концентрирана индустријата.
Во последната деценија, Кина изгради стотици илјади километри вакви линии и стана глобален лидер не само во нивна примена, туку и во производство на целата потребна опрема. Ова ѝ овозможи технолошка независност и сериозна предност во време на геополитички тензии.
Паралелно, земјата забрзано додава капацитети од обновливи извори, со бројки што ги надминуваат плановите поставени за следната деценија. Иако јагленот сè уште е присутен, обновливата енергија станува еден од главните двигатели на економскиот раст.
Во меѓувреме, Европа се соочува со бавни процедури, недостиг од инфраструктура и доцнење во реализацијата. Резултатот е јасен: без силна и брза изградба на мрежи, зелената транзиција останува само амбиција.
Кинескиот модел – брзина, државна координација и стратешко планирање – веќе се извезува низ светот, најавувајќи дека битката за енергијата на иднината веќе започнала.
