Во времето на царот Диоклецијан, во Кесарија Палестинска владееше суровоста на кнезот Урбан, кој немилосрдно ги прогонуваше христијаните. Токму во тој период, седум млади момчиња стануваат сведоци на страшните маки што им се нанесуваат на верниците – некои изгорувале на оган, други виселе на бесилки, а трети биле пред ѕверови. Иако тие самите сè уште не ја примиле христијанската вера и не биле крстени со вода, нивните срца се распалиле од ревност и љубов кон Христа при гледањето на трпението и верноста на мачениците.
Младите сами себе си ги врзале рацете наопаку и се приближиле пред Урбан со храбар израз, изјавувајќи: „И ние сме христијани!“ Ласкањата и заканите на кнезот биле залудни – младите стоеле непоколебливо, исполнети со вера. Тие во себе носеле огромна храброст, инспирирани од примерот на другите маченици.
На овие седум момчиња им се придружил и угледниот граѓанин Агапиј, кој претходно веќе се мачел за верата и сега уште повеќе ја зајакнал ревноста и љубовта кон Господа кај младите. Со неговата поддршка, храброста на групата станала уште поголема, и сите заедно ја изразиле својата решителност да ја следат верата без оглед на опасноста.
Трагичната, но возвишена судбина на овие млади луѓе завршила во 303 година, кога биле убиени со меч. Со тоа, тие го примиле мачеништвото и со својата крв станале сведоци на Христа, и така се преселиле во Небесното Царство, оставајќи вечен пример на храброст, вера и љубов кон Бога.
Овој настан и денес се смета за сведоштво за непоколебливата вера и одлучност на младите христијани кои, иако млади и некрстени, го избрале патот на вистинската вера и го надминале стравот од смртта со ревност и преданост.
