Детството во 70-тите и 80-тите години изградило генерации што денес важат за поотпорни, посамостојни и поспособни да се справат со предизвиците.
Во тоа време, децата најголем дел од денот го поминувале надвор, без постојан надзор и без технологија. Се враќале дома дури навечер, а досадата не била нешто што родителите го решавале – туку можност самите да создадат забава. Токму ваквиот начин на растење ја поттикнувал креативноста и способноста за решавање проблеми.
Играта често вклучувала и ризици – качување по дрвја, возење велосипед без заштита или разни авантури што денес би се сметале за опасни. Но токму тие искуства им помогнале да развијат подобро чувство за опасност и поголема психолошка стабилност.
Оваа генерација знаела и да биде сама со своите мисли. Без телефони и постојана дигитална стимулација, тие поминувале време во тишина – размислувајќи, сонувајќи и истражувајќи го светот околу себе.
Недостигот на моментално задоволство исто така играл важна улога. Омилените емисии се чекале со денови, фотографиите се развивале, а контактите се паметеле. Тоа ги научило на трпение и контрола на импулсите.
Родителите им давале слобода, но и одговорност. Без постојано следење, децата учеле сами да носат одлуки и да се снаоѓаат во различни ситуации.
Иако денес таквото детство може да изгледа необично, токму тие услови создале луѓе што се посигурни, поиздржливи и подготвени за животните предизвици.
