Во последните години сè почесто се отвора прашањето за односот меѓу младите и постарите генерации во Европа, особено во контекст на пензиските системи и економската одржливост. Дел од младите сметаат дека постарите генерации живеат од систем кој сè повеќе паѓа на товар на работоспособното население, додека тие самите се соочуваат со растечки трошоци за живот, несигурни работни места и отежнат пристап до сопствена финансиска независност.
Ова создава нов тип на генерациска тензија, која економисти и социолози ја опишуваат како сè потешко решлива. Европа во исто време се соочува со демографски пад на наталитетот и зголемување на старосната структура на населението, што дополнително ги оптоварува пензиските и здравствените системи.
Економисти предупредуваат дека политичките одлуки сè повеќе се носат под влијание на гласачка база која е постара и бројно доминантна, што создава чувство кај младите дека нивните интереси не се доволно застапени. Според некои анализи, пандемијата со ковид-19 дополнително ги засили овие разлики, бидејќи младите подолг период носеа ограничувања со цел заштита на постарите.
Покрај економските фактори, се споменуваат и пошироки општествени промени: промени во семејните модели, урбанизација, дигитализација и промена на вредносните системи. Сите овие процеси придонесуваат кон намалување на наталитетот и промена на традиционалната структура на семејството.
Прашањето кое сè почесто се поставува е дали европските општества можат да најдат нов баланс меѓу генерациите, без дополнително продлабочување на поделбите и социјалните тензии што веќе се видливи.
