Пејачката и хуманитарка Ребека Јанковска-Ристески сподели вознемирувачка снимка од Мексико на својот профил на Фејсбук, придружувајќи ја со порака што отвори сериозна тема за иднината и грижата за лицата со попреченост.
„Се вознемирив многу. Од ова се плашиме сите родители“, напишала Ребека, споделувајќи видео на кое се гледа маж со попреченост кој изгледа вознемирено и во рацете држи торба.
Според тврдењата што ја придружуваат снимката, мажот бил напуштен од луѓето кои претходно се грижеле за него. Сепак, околностите на случајот не се целосно потврдени.
Видеото првично било објавено од страницата „Equality“, која преку оваа објава го привлекува вниманието кон недостигот од системска поддршка за лицата со попреченост и нивните семејства. Во фокусот е прашањето дали општеството им обезбедува соодветна грижа и можности за достоинствен живот или целата одговорност останува на нивните најблиски.
Во пораката што ја споделила Ребека се нагласува дека правото на достоинствен и независен живот не треба да зависи исклучиво од финансиските, физичките и другите можности на семејството.
„Потребен е систем што обезбедува вистинска поддршка, заштита и независност“, се наведува во пораката.
Реакцијата на пејачката има и лична димензија. Таа е мајка на три сина, а нејзиниот најстар син Маркијан живее со ретката генетска болест туберозна склероза. Ребека со години јавно зборува за предизвиците со кои се соочува нејзиното семејство, но и за потребата лицата со попреченост да добијат услови за исполнет, безбеден и достоинствен живот.
Токму затоа, снимката ја поттикнала да го изрази стравот што го споделуваат многу родители – што ќе се случи со нивните деца кога тие еден ден повеќе нема да можат да бидат покрај нив и лично да се грижат за нив?
Прашањето што се отвора не се однесува само на еден случај од Мексико, туку и на пошироката потреба од долгорочни решенија. За лицата со попреченост неопходни се достапни социјални и здравствени услуги, институционална заштита, поддршка за семејствата и услови што ќе им овозможат што поголема самостојност.
Пораката е дека грижата за нивната иднина не смее да биде исклучиво семејна одговорност, туку обврска во која мора да учествуваат и институциите и целото општество.







