Постапката против Владимир и Милјана Кецмановиќ, родителите на момчето-убиец кое го изврши масакрот во ОУ „Владислав Рибникар“, официјално влезе во својата завршна фаза, а судот го закажа изрекувањето на првостепената пресуда за 18 јуни. За време на изнесувањето на завршните зборови на обвинителството, оштетените семејства и одбраната, на виделина излегоа потресни сведоштва и досега непознати језиви детали за односите во семејството на момчето-убиец.
Главниот јавен обвинител Ненад Стефановиќ побара максимални казни за обвинетите: единствена казна затвор од 14 години и 11 месеци за Владимир Кецмановиќ и три години затвор за Милјана Кецмановиќ.
Обвинителството потсетува дека момчето-убиец не е кривично одговорно бидејќи во времето на злосторството немало наполнето 14 години, и дека поради тоа посебна законска и морална одговорност сносат родителите, кои поради долготрајно занемарување и отсуство на надзор му овозможиле пристап до оружјето.
Шокантни пораки и језива ноќ пред злосторството
Јавноста во судницата остана во состојба на целосен шок кога беа прочитани пораките добиени со вештачење на мобилните телефони на момчето-убиец и неговата мајка.
Грубата преписка започнала уште во 2020 година, кога момчето-убиец ладнокрвно ѝ напишало на мајка си: „Те мразам“.
Милјана на тоа му одговорила: „Во училиште сум, немој да се срамиш од мене, јас сум ти мајка, треба да се гордееш“, за само неколку дена подоцна да му испрати порака со содржина: „Е*и се, сине“.
За потенцијалното насилство што момчето-убиец го покажувало и претходно, сведочи пораката со која Милјана му се обратила на синот: „Што правите тоа? Зошто имаш потреба така да се однесуваш кон сестра ти?“.
За целосното отсуство на родителска контрола зборува и грозоморниот потег на момчето-убиец ноќта пред масакрот. Адвокатите открија дека момчето-убиец таа ноќ гледало експлицитни содржини на интернет во кои учествуваат луѓе и животни, додека во истата просторија со него била и неговата помлада сестра. Адвокатите нагласија дека родителите немале никаква контрола врз тоа што прави нивниот син, ниту пак покажале желба да го држат под надзор.
„Таа понесе бисквити, тој куршуми“
Завршните зборови на семејствата на убиените деца предизвикаа огромна тага во судницата. Драгана Анѓелковиќ, мајка на страданата Мара, низ солзи се присети на најтешкиот момент во животот, кога ја видела својата ќерка во мртовечницата и се обидувала да ѝ ги стопли ладните раце со марама.
„Таа не го заслужи тоа. Имаше шест прострелни рани, од кои едната беше во срцето. Немаше шанси“, рече мајката, напоменувајќи дека момчето-убиец за време на пукањето „ниту трепнало“, и дека целта му била само да преживее.
Нина Кобиљски, мајка на убиената Ема, сподели потресен факт за последниот подарок што ѝ го купиле на ќерката.
„Со лента за коса на погребот ја скривме раната од куршум на главата, а раната на градите ја покривме со нејзиниот омилен фустан“, сподели таа, додавајќи дека претстојната пресуда „не е борба да се врати минатото, туку да се спаси иднината“.
Полномошникот на семејството Мартиновиќ го прочита писмото на постарата сестра на убиената Катарина, упатено до обвинетите:
„Таа понесе бисквити, тој куршуми. Мојата сестра ми ја одзедовте. Не се залажувајте, виновни сте“.
Мајката на убиениот Андрија, Сузана Чикиќ Станковиќ, истакна дека родителите на момчето-убиец не ја знаат разликата меѓу грижа за детето и образование, и откри скандалозна сцена од судницата кога Милјана Кецмановиќ во текот на судењето ѝ дофрлила: „Срам да ти е“.
Нинела Радичевиќ, мајка на Ана Божовиќ, изјави дека чувствува оти нејзината ќерка не е убиена од момчето-убиец, туку од Владимир и Милјана Кецмановиќ со нивниот воспитен одраз. Сестрата на убиениот чувар Драган Влаховиќ, Радица, се присети на својот брат како на човек кој секогаш бил насмеан и ги сакал децата, истакнувајќи дека најголема сила ѝ даваат токму мајките на страдалните деца кои се држат достоинствено, без ниту еден лош збор упатен кон обвинетите.
„Срамота е главата на семејството да не се обвинува себеси“
Адвокатите на оштетените семејства беа децидни во своите излагања. Горан Петронијевиќ подвлече кое било дете не се раѓа како злосторник и дека сè можеби ќе беше поинаку доколку таткото го водеше својот син на литургија наместо во стрелиште.
Полномошникот Марко Јанковиќ сурово го прецизираше целосното отсуство на одговорност кај таткото: „Срамота е главата на семејството да не се обвинува самиот себе“. Тој напомена дека, доколку Владимир Кецмановиќ ја добие максималната казна што ја бара обвинителството, тоа всушност ќе значи само една година и два месеци затвор за секоја невина жртва.
