Во декември 1999 година, Венецуела беше погодена од една од најтешките природни катастрофи во својата понова историја, кога регионот Варгас се најде под удар на масовни поплави и катастрофални свлечишта предизвикани од неколкудневни поројни дождови.
Огромни количества вода и кал се слеваа од планините со разорна сила, при што за многу кратко време беа уништени домови, инфраструктура и цели населени места. Илјадници семејства останаа без покрив над главата, а голем број жители исчезнаа без трага во хаосот што ја зафати областа.
Меѓу бројните трагични приказни што произлегоа од оваа катастрофа, една особено се издвојува и со години подоцна останува симбол на човечка болка и жртва.
За време на спасувачките операции, тимови на терен успеале да лоцираат маж кој бил заробен длабоко под наносите од кал. Додека спасувачите се обидувале да го извлечат, тој им упатил потресни зборови и ги замолил да престанат со обидите за спас.
Во својата изјава, тој рекол дека под себе ги чувствува своите две мали ќерки, кои исто така биле затрупани во истото свлечиште. Според неговите зборови, нивните раце биле сè уште до него, и тој не сакал да биде извлечен ако тоа значи да ги остави зад себе.
Таткото останал покрај нив, свесен дека шансите за спас на децата се непостоечки, избирајќи да не се одвои од нив во последните моменти.
Трагедијата во Варгас со текот на годините остана запаметена не само по огромните материјални штети и бројот на жртви, туку и по оваа длабоко емотивна приказна која симболизира родителска љубов, жртва и човечка трагедија во најтешка форма.
