Најавената дигитализација на здравствениот систем отвори голема дебата во јавноста, откако властите најавија дека медицинската документација во иднина ќе се води речиси целосно во електронска форма. Новиот модел предвидува рецепти, упати, извештаи и други медицински податоци да се чуваат во единствено електронско здравствено досие за секој пациент.
Целта на ваквата промена е да се подобри пристапот до медицинските информации и да се олесни комуникацијата меѓу здравствените установи. Со централизирана база на податоци, лекарите би можеле побрзо да ги добијат потребните информации, што би помогнало и при носење медицински одлуки.
Но, зад технолошкиот напредок се отвораат и неколку важни прашања. Едно од најзначајните е како точно ќе се создава и одржува националната база на здравствени податоци. Во теорија, информациите треба да пристигнуваат од различни извори – матични лекари, болници, лаборатории и аптеки, без разлика дали се јавни или приватни.
Токму тука се појавува предизвикот со различните софтверски системи кои ги користат институциите. Ако тие не се усогласени и не можат лесно да разменуваат податоци, интеграцијата во еден централен систем може да се соочи со сериозни технички пречки.
Паралелно се поставува и прашањето за проверката на идентитетот на пациентите. Доколку електронското досие се поврзе со личните податоци и системот за здравствено осигурување, можно е значително да се подобри контролата на тоа кој има право да користи здравствени услуги.
Во јавноста подолго време се дискутира за случаи во кои лица од соседни држави се лекувале во домашниот систем користејќи административни пропусти. Новиот дигитален модел, барем теоретски, би можел да помогне ваквите ситуации полесно да се откриваат.
Сепак, останува неизвесно дали сите институционални бази на податоци ќе бидат целосно поврзани. Без таква интеграција, електронското досие би можело да функционира само како дигитална архива, без вистинска контрола врз системот.
