Во селото Горно Врановци, меѓу тивките ридови, стои хотелот што некогаш беше дом на младоста. Тука некогаш одекнуваа џагорот, смеата и гласовите што се мешаа до доцна во ноќта. Генерации се менуваа на неговите врати – со раце полни со соништа и срца полни со надеж и младост.
Секоја утринa кујната ги поздравуваше гостите со мирис што не се заборава: топол леб со маргаринче и мед, варено јајце и чај од нане, чии ароми се криеја низ ходниците, создавајќи чувство на дом и заедништво. Појадокот тука не беше само храна – тоа беше ритуал на блискост, на споделени моменти и искрени разговори.
Хотелот не беше само зграда – тука се раѓаа пријателства, првите љубови тивко трепереа под трепетот на младоста, а смеата одекнуваше како најубава песна. Животот се славеше во својата наједноставна, но најискрена форма.
Кога ветерот денес поминува низ празните ходници, носи одек од старите разговори и смеа, потсетувајќи дека некогаш тука пулсираше живот. Секој агол крие приказна што никој повеќе не ја раскажува, но која сè уште живее во ѕидовите.
Денес хотелот стои тивко, празен и темен. Прозорците молчат, ѕидовите чуваат ехо од некогашниот живот. Но спомените не исчезнуваат – тие сè уште пулсираат во секој здив на ветарот што поминува низ неговите ходници.
