Врсничкото насилство е сложен проблем, а психолозите предупредуваат дека начинот на кој детето расте и комуницира во семејството може да има значајно влијание врз неговото однесување кон другите.
Според експертите, децата кои често се чувствуваат омаловажено, игнорирано или постојано изложени на сурови критики може полесно да развијат агресивни модели на однесување. Клиничкиот психолог Ембер Торнтон објаснува дека насилното однесување често произлегува од чувство на несигурност, ниска самодоверба или тешкотии во изразувањето на емоциите.
Кога детето не знае како да се справи со лутината, стравот или разочарувањето, постои ризик тие чувства да ги насочи кон врсниците преку навредување, заплашување или друго агресивно однесување.
Експертите предупредуваат и дека навидум безопасни реченици како „само се шегував“ или „не биди толку чувствителен“ можат да го научат детето да ги потценува чувствата на другите, особено ако таквите пораки се повторуваат.
Советничката за ментално здравје Анита Пауел посочува дека семејната атмосфера игра клучна улога. Ако детето секојдневно сведочи на викање, навреди, понижување или агресивна комуникација, постои поголема веројатност тие модели да ги прифати како нормален начин на однесување.
Истражувањата покажуваат дека најдобри резултати има таканаречениот авторитативен стил на родителство, во кој родителите поставуваат јасни правила и граници, но истовремено покажуваат топлина, разбирање и поддршка.
Доколку детето веќе покажува агресивно однесување, психолозите препорачуваат најпрво мирен разговор за да се разберат неговите чувства и причините за постапките, наместо веднаш да се реагира со казни. Во одредени случаи, корисно може да биде и советување со психолог или друг стручен професионалец.
Експертите нагласуваат дека ниту една поединечна родителска навика сама по себе не го „прави“ детето насилник. Врсничкото насилство најчесто е резултат на повеќе фактори, а најважно е децата да растат во средина каде што се чувствуваат безбедно, слушнато и почитувано.
