Додека повеќето животни инстинктивно се оддалечуваат од шумските пожари, црната огнена бубачка (Melanophila acuminata) има сосема поинаква стратегија – таа активно ги бара подрачјата зафатени од огнот.
Причината за ваквото необично однесување е поврзана со нејзиното размножување. Откако пожарот ќе помине, женките пристигнуваат на опожареното подрачје и ги положуваат јајцата во свежо изгореното дрво. Ларвите потоа се развиваат и се хранат во мртвото дрво, каде има помала конкуренција и помалку природни непријатели.
Уште поинтересен е начинот на кој бубачката го открива огнот. Таа поседува специјализирани сетилни органи чувствителни на инфрацрвено зрачење, кои ѝ помагаат да ја регистрира топлината и да се насочи кон пожарот.
Дополнителна помош при ориентацијата добива и преку други сетила поврзани со присуството на чад.
Токму овој необичен природен механизам го привлекува вниманието на научниците. Со години се проучува можноста биолошкиот систем на бубачката да послужи како инспирација за развој на чувствителни инфрацрвени сензори и технологии за рано откривање пожари.
За најголемиот дел од животинскиот свет огнот значи опасност и уништување. За црната огнена бубачка, пак, токму опожарената шума создава услови за продолжување на следната генерација.
