По обилните празнични трпези, подуеноста е сосема нормална појава и не е знак дека сме направиле нешто погрешно. Таа не е „казна“ од телото, туку очекувана физиолошка реакција на поголема количина храна од вообичаено, повеќе сол, шеќери, алкохол и нарушен дневен ритам. Нашиот дигестивен систем најдобро функционира кога има ред и умереност, па кога тој баланс ќе се наруши, телото логично реагира. Вистинскиот проблем не е самата подуеност, туку начинот на кој се обидуваме да ја решиме.
Најчестата грешка по празниците е желбата за брзо „поправање“ на состојбата со агресивни мерки: прескокнување оброци, строги диети или чувство на вина. Таквиот пристап создава дополнителен стрес, а токму стресот е еден од најголемите сојузници на подуеноста. Кога телото е напнато, варењето се забавува. Затоа, наместо контрола и казнување, потребна е поддршка и смирување.
Еден од наједноставните, а често занемарени чекори е топлината. Топол напиток – како чај од нане, анасон, камилица или ѓумбир – му сигнализира на дигестивниот систем дека може да се опушти. Топлината ги релаксира мускулите на цревата и овозможува гасовите полесно да се ослободат. Наспроти тоа, ладните пијалоци, иако звучат освежително по тежок оброк, често ја влошуваат состојбата бидејќи дополнително го забавуваат варењето.
Подеднакво важен елемент е нежното движење. Не станува збор за интензивно вежбање или „трошење калории“, туку за помагање на телото да функционира природно. Кратка прошетка, лесно истегнување или неколку минути стоење по јадење му помагаат на дигестивниот тракт храната полесно да се движи. Дури и десет минути бавно одење можат значително да го намалат чувството на тежина и затегнатост во стомакот.
Хидратацијата исто така игра клучна улога, но начинот е поважен од количината. Пиењето големи количества вода одеднаш ретко носи олеснување. Многу поефикасно е да се пијат мали голтки во текот на денот. Водата му помага на телото да ја регулира солта и да го намали задржувањето течности, што е чест причинител на подуеност по празници. Неколку капки лимон можат дополнително, но нежно, да го стимулираат варењето.
Често потценет, но исклучително важен фактор е дишењето. Бавното и длабоко дишење го активира парасимпатичкиот нервен систем, кој е директно поврзан со процесот на варење. Кога јадеме во брзање, во бучава или под емоционален притисок, телото останува во состојба на „аларм“, а варењето паѓа во втор план. Неколку минути свесно дишење по оброк можат да помогнат повеќе од кој било суплемент или популарен „детокс“.
На крај, важно е да се нагласи: подуеноста по празничните денови не бара строги правила, казнување или драстични промени. Таа бара трпение, смиреност и враќање кон основните навики. Телото не бара борба, туку време и соработка. Кога ќе престанеме да се спротивставуваме и ќе почнеме да го слушаме, рамнотежата најчесто се враќа сама.
