На 26 септември 2021 година, нешто пред полноќ, сопственикот на менувачница Горан Ѓокиќ (57), заедно со сопругата Гордана (56) и ќерката Лидија (26), тргнал со автомобил од селото Моравец кон својот дом во Алексинац. Никој од семејството тогаш не можел да претпостави дека тоа ќе биде нивното последно враќање дома.
Откако Ѓокиќите следниот ден не се појавиле во Алексинац, загрижените роднини го пријавиле нивното исчезнување во полиција. Следувала повеќедневна потрага, која завршила со страшно откритие.
На 2 октомври 2021 година, во јама во близина на реката Морава, во атарот на Моравец, биле пронајдени јагленосаните тела на Горан, Гордана и Лидија. Недалеку од напуштената песокара кај селото Тешица, на околу 12 километри од местото, бил пронајден и целосно изгорениот автомобил „фолксваген пасат“ на семејството.
Обемната истрага утврдила дека зад тројното убиство стоел Горан Џониќ, пензиониран пожарникар од Моравец и роднина на семејството, односно брат од мајка на Горан Ѓокиќ. Според утврдените факти од постапката, мотивот бил користољубие.
Џониќ добро го познавал семејството и имал нивна доверба. Кобната ноќ наводно ги запрел Ѓокиќови со изговор дека треба да стигне до својот мопед, кој останал без гориво. Откако ги одвел до местото викано „Дудин гај“ покрај Морава, тој ги застрелал, а потоа ги запалил нивните тела.
Потоа од автомобилот зел пари, знаејќи дека Горан Ѓокиќ често носел поголема сума со себе. Како мотив во постапката било посочено и дека Џониќ имал долг од 10.000 евра кон својот роднина, пари што ги позајмил за купување плац и реновирање на куќа за еден од своите синови.
За убиството на семејството Ѓокиќ, Горан Џониќ бил правосилно осуден на доживотен затвор од страна на Вишиот суд во Ниш.
Пет години по злосторството, болката на семејството не стивнува. Бабата на Лидија, Стојанка Ѓокиќ, и понатаму живее со спомените за своите најблиски и раскажува дека понекогаш во текот на ноќта ѝ се причинува дека ги слуша како се враќаат дома.
„Сè ми се чини дека кога ќе помине автомобил, тие се. Одам да ја отворам капијата. Ноќе станувам, излегувам на улица и викам дека тие се. Не знам каде се наоѓам. Ми се чини дека го слушам гласот на Лика, како плаче и се жали. Сето тоа ми се случува цела ноќ“, раскажува Стојанка.
Таа особено тешко го прифаќа фактот што за злосторството бил обвинет човек кој бил близок до семејството и кој често доаѓал кај нив.
Според нејзините зборови, Горан имал голема доверба во Џониќ и му помагал финансиски. Таа вели дека Џониќ знаел дека Горан располага со пари и дека семејството планирало да му купи стан на Лидија, која била нивна единствена и многу сакана ќерка.
Лидија била долгоочекувано дете во семејството. Нејзините родители, според сведочењето на баба ѝ, правеле сè за да ја заштитат. Во текот на бомбардирањето во 1999 година, семејството ја носело по куќи низ селото за да биде на безбедно, бидејќи нивниот дом не бил доволно сигурен.
Стојанка вели дека токму затоа особено тешко ѝ паѓа начинот на кој завршил животот на Лидија и нејзините родители.
„Ја чувавме како пиле. Од мала до 25 години ја чувавме. Кога беше бомбардирањето, Гордана ја носеше по куќите за да ја спаси. А кога дојде време да ја омажиме, тој ги уби. Не само што ги ограби, туку ги уби и ги запали“, раскажува таа.
Според нејзиното сведочење, по убиството и грабежот, Џониќ продолжил со својот живот како ништо да не се случило. Таа тврди дека веднаш по злосторството одел во кафеана со сопругата, а потоа и со сосед со кого одел на риболов. Наводно, на други луѓе им нудел и да ги однесе на одмор, велејќи дека тој ќе ги плати трошоците.
Стојанка и понатаму се бори и за враќање на парите што биле одземени од автомобилот на нејзиниот син. Според податоците од судската постапка, станувало збор за околу 60.000 евра во различни валути – 1,38 милиони динари, 37.130 евра, 3.940 швајцарски франци и 1.850 американски долари.
Дополнително, околу 5.000 евра подоцна биле пронајдени од синот на Џониќ на таванот од семејната куќа, по што тој за тоа ја известил полицијата.
Постапката поврзана со парите сè уште не е целосно завршена, а Стојанка вели дека досега не добила ништо од средствата што, според судските наоди, му припаѓале на нејзиниот син.
„Не можам да зборувам кога ме прашуваат дали државата помогнала. Сè сами сме правеле, се задолжувавме за погреби и споменици. Куќата ни се распаѓа, а тие имаат седум плати во куќата“, вели таа.
И пет години по тројното убиство, семејството Ѓокиќ останува запаметено како жртва на едно од најтешките злосторства што ја потресоа Србија во последните години. За Стојанка, сепак, судската пресуда не може да ја надомести загубата – таа и понатаму живее со фотографиите, спомените и болката по Горан, Гордана и Лидија.
