На 27 февруари 1993 година беше извршено едно од најбруталните злосторства врз цивили за време на војната во Босна и Херцеговина – киднапирањето и убиството на 20 патници од возот на релација Белград–Бар, запрен во станицата Штрпци.
Возот број 671 бил запрен иако таа станица не била предвидена за редовно запирање. Вооружени припадници на паравоената формација „Одмаздници“, единица поврзана со Вишеград и командувана од Милан Лукиќ, влегле во вагоните и започнале проверка на личните карти на патниците.
По идентификацијата, од возот биле изведени 20 цивили од несрпска националност, меѓу кои 18 Бошњаци, еден Хрват – Тома Бузов, како и едно лице од арапско потекло. Меѓу жртвите имало и малолетник од 16 години, додека најстарата жртва имала 59 години.
Киднапираните биле однесени во правец на Вишеград. Прво биле задржани во Прелово, каде што биле истоварени пред основното училиште „Желимир Ѓуриќ Жељо“, кое тогаш служело како седиште на командата на Првиот баталјон на Втората подрињска лесна пешадиска бригада на Војската на Република Српска. Таму им било наредено да се соблечат, да ги предадат вредните предмети и биле изложени на физичко малтретирање.
Со врзани раце, во долна облека, повторно биле натоварени во камион и однесени во селото Мушиќи. Според утврдените факти, 18 цивили биле застрелани во приземјето на изгорена куќа во местото Расима Поље. Двајца биле убиени при обид за бегство. Следниот ден, нивните тела биле фрлени во реката Дрина.
До денес се пронајдени посмртните останки на четири жртви, ексхумирани од локалитетот на езерото Перуќац. Станувало збор за државјани на тогашна Сојузна Република Југославија.
Еден заштитен сведок подоцна опишал дека сè се одвивало во морничава тишина. Возот застанал поради црвен семафор на влезот во тунелот, киднаперите биле униформирани, а проверката на документите изгледала како рутинска контрола. Дури кога започнало изведувањето на патниците, станало јасно дека се работи за селекција по национална основа. За помалку од половина час, возот продолжил како ништо да не се случило.
За злосторството се водеа повеќе судски постапки во регионот. Во 2002 година, суд во Бијело Поље го осуди Небојша Ранисављевиќ на 15 години затвор. Пред Судот на Босна и Херцеговина, Миќо Јовичиќ во 2016 година призна вина и беше осуден на пет години затвор. Во предметот „Лука Драгичевиќ и други“, седум поранешни припадници на Втората подрињска бригада беа осудени на по 13 години затвор.
Во јануари 2023 година, Судот на БиХ го осуди Бобан Инѓиќ на 15 години затвор за воени злосторства против цивилното население. Во Белград, во повторената постапка, припадниците на единицата „Одмаздници“ Гојко Лукиќ и Душко Васиљевиќ беа осудени на по 10 години затвор, додека Драгана Ѓекиќ доби петгодишна затворска казна.
Иако Хашки трибунал го осуди Милан Лукиќ на доживотен затвор за злосторства во Вишеград, пресудата не се однесуваше конкретно на убиствата во Штрпци.
Триесет и три години подоцна, „возот на смртта“ останува симбол на селективно насилство и еден од најмрачните настани од војната во Босна и Херцеговина, со рани што сè уште не се целосно затворени.
