Италија официјално зачекори кон една од најконтроверзните казнени политики во Европа, откако парламентот даде зелено светло за подготовка на закон што предвидува воведување хемиска кастрација за лица осудени за силување и педофилија. Иницијативата е дел од пошироката стратегија „ред и закон“ на владата на премиерката Џорџа Мелони, насочена кон построг одговор на тешките сексуални злосторства.
Со одлуката на парламентот е формирана специјална комисија која треба да изработи законска рамка за примена на доброволен и реверзибилен хормонски третман. Според предложениот модел, осудените би можеле да прифатат медикаментозна терапија за блокирање на тестостеронот, со што би добиле можност за намалување на затворската казна. Слична пракса веќе постои во Полска, како и во одредени сојузни држави во САД.
Владата ја оправдува мерката како превентивен механизам, особено по серијата случаи што ја шокираа италијанската јавност, меѓу кои и групното силување во Каивано во 2023 година. Според поддржувачите на законот, намалувањето на нивото на тестостерон значително го редуцира ризикот од повторно извршување на сексуално кривично дело.
Политичари од владејачката коалиција, вклучително и лидерот на Лига, Матео Салвини, тврдат дека безбедноста на граѓаните мора да биде приоритет. Тие се повикуваат на податоци од студии за хируршка кастрација, според кои стапката на повторно извршување на делото паѓа на меѓу 2 и 5 проценти.
Сепак, предлогот предизвика бурни реакции и жестоки критики. Опозициските партии, правни експерти и бројни организации за човекови права ја оценија мерката како екстремна и нехумана, со потенцијален судир со уставните принципи. Потсетуваат дека уште во 2019 година, актуелниот министер за правда Карло Нордио, тогаш како правен аналитичар, ја критикувал идејата за вакви санкции, опишувајќи ги како „средновековен пристап кон казнувањето“.
Дополнително, експертите предупредуваат на сериозни медицински ризици поврзани со хормонската супресија, како депресија, анксиозност, губење на коскена маса и остеопороза. Дел од научните истражувања укажуваат дека сексуалните злосторства не се мотивирани исклучиво од либидото, туку и од комплексни психолошки, социјални и културни фактори, што го доведува во прашање долгорочниот ефект на ваквиот третман.
Етичките дилеми дополнително се продлабочуваат поради „доброволниот“ карактер на мерката, кој е условен со намалување на казната. Критичарите сметаат дека ваквата доброволност е спорна и дека може да доведе до принуда под притисок на казнената политика.
Во јавноста се отвора и чувствително прашање за можни погрешни осуди. Според достапни податоци, во Италија стапката на погрешни осудувања за сексуални злосторства се проценува меѓу 10 и 15 проценти, што дополнително ги засилува стравувањата од неправедна примена на мерката.
Додека владата ја претставува хемиската кастрација како силен сигнал за нулта толеранција кон сексуалното насилство, дебатата за границата меѓу јавната безбедност и заштитата на индивидуалните права останува една од најжестоките и најподелените во современата италијанска политика.
