Во услови на зголемени геополитички тензии, сè почесто се поставува прашањето кои земји би биле релативно најбезбедни доколку избие Трета светска војна.
Иако не постои држава за која може да се гарантира целосна безбедност, во различни анализи се издвојуваат земји со географска изолираност, природни ресурси и можност за самостојно производство на храна.
Нов Зеланд се споменува поради оддалеченоста од големите светски сили, развиеното земјоделство и природните ресурси.
Швајцарија се издвојува поради традиционалната неутралност и развиената мрежа на засолништа за цивилното население.
Исланд има географска изолираност и стабилна инфраструктура, иако неговата поврзаност со НАТО би била важен фактор при евентуален конфликт.
Меѓу потенцијално побезбедните локации се споменуваат и Аргентина, Чиле, Бутан, Индонезија, Фиџи, Тувалу и Јужноафриканската Република.
На ваквите листи се појавуваат и Гренланд и Антарктикот, поради нивната оддалеченост, но суровите климатски услови и логистичките предизвици значително го ограничуваат нивниот потенцијал за долгорочен престој.
Сепак, географската изолираност не значи автоматска заштита. Гренланд, на пример, има и стратешко значење, додека малите островски држави зависат од увоз и поморски транспорт.
Клучните фактори за опстанок при глобален конфликт би биле пристапот до храна, питка вода, енергија, здравствена заштита и стабилна инфраструктура.
Експертските проценки зависат и од видот на конфликтот. Во случај на нуклеарна војна, последиците врз климата и снабдувањето со храна би можеле да погодат и земји далеку од непосредните воени дејства.
Затоа, ниту една од наведените земји не може однапред да се прогласи за сигурно засолниште во случај на светска војна.
