Во период од пет години, Венецуела транспортирала 127 тони злато од централната банка до швајцарски рафинерии, со цел да обезбеди готовина додека се продлабочуваше должничката криза во земјата. Оваа мерка била дел од обидите на владата на Николас Мадуро да спречи банкрот и да ја рефинансира државата.
Зошто Швајцарија? Швајцарија е водечки глобален центар за трговија со злато и најголем увозник и извозник по вредност. Рафинериите како Valcambi, PAMP и Argor-Heraeus, претежно во кантон Тичино, можат да преработуваат метали до највисоки стандарди и да обезбедат документи и сертификати кои го олеснуваат меѓународното движење на злато.
Финансиски очај: Според швајцарскиот јавен радиодифузен сервис SRF, владата на Мадуро го испратила златото како чин на очај, со намера да го стопи и продаде, да користи дел како колатерал за кредити и да ја избегне финансиската пропаст. Пред банкротот во 2017 година, Венецуела веќе беше отсечена од нормално рефинансирање и без употреблива цврста валута.
Документ од 2017 година од Центарот за иновации во меѓународното управување (CIGI) проценил дека финансиската празнина на земјата тогаш надминува 15 милијарди долари, додека обврските кон кредитори, вклучувајќи ги и Кина, се зголемуваа на речиси 20 милијарди долари.
Каде заврши златото? По преработката, дел од златото веројатно било испратено во други земји, како Велика Британија и Турција, кои се важни центри за трговија со злато. Во тоа време, ваквите трансакции не ја прекршувале законската регулатива.
Последици: И покрај префрлувањето на резервите, обидот да се спречи банкрот не успеал. Во 2017 година Венецуела не можела да ги исполни своите обврски, а нејзиниот тековен надворешен долг се проценува на 170 милијарди долари (145,4 милијарди евра), што е двојно повеќе од годишниот економски производ на земјата.
Овој потег го отсликува очајниот обид на Венецуела да обезбеди ликвидност преку своите златни резерви во време на сериозна економска криза.
