Италија се соочува со длабока демографска криза што сериозно го разнишува пензискиот систем и ја доведува во прашање иднината на младите генерации. Додека денешните пензионери можат да добиваат околу 81,5 проценти од својата последна плата, прогнозите за младите се значително понеповолни. До 2060 година, нивната пензија би можела да изнесува само околу 64,8 проценти од последните примања.
Ова значи дека генерацискиот јаз ќе стане уште подлабок. Младите кои денес започнуваат со работа ќе издвојуваат придонеси со децении, а сепак ќе имаат значително помала економска сигурност од своите родители.
Проценките покажуваат дека до 2050 година Италија ќе изгуби околу 7,7 милиони работоспособни луѓе, што претставува пад од повеќе од 20 проценти. Со сè помал број активни работници и сè поголем број пензионери, системот станува сè потешко одржлив.
Во исто време, платите во Италија стагнираат со години и се меѓу најниските во западна Европа. За разлика од Germany и France, каде уделот на платите во националниот доход е повисок, во Италија тој процент останува низок. Резултатот е пораст на таканаречени „сиромашни вработени“ – луѓе кои имаат работа, но сепак живеат на работ на сиромаштија. Околу 2,4 милиони работници моментално се во ризик.
Експертите предупредуваат дека без сериозни реформи и политики што ќе го поттикнат наталитетот и растот на платите, земјата се движи кон долгорочна економска нестабилност. За младите, пензијата наместо сигурност може да стане вистинска борба за опстанок.
