Метрополитен притворниот центар (MDC) во Њујорк е познат по тешките услови – честите прекини на електричната енергија, недостаток на персонал, лошо греење и климатизација, како и многу тенки душеци и перници од само 5 см на метални кревети. Федералниот затворски консултант Сем Мангел ја опиша ситуацијата како „пекол“, истакнувајќи дека секој затвореник добива само едно волнено ќебе.
Мадуро и Флорес се сместени одвоено и под строг надзор, во изолација (Специјална единица за домување, SHU), со до 23 часа заклучени во своите ќелии дневно и ограничен пристап до активности надвор од ќелијата. Таквата изолација е воведена поради безбедносни причини – Мангел објасни дека присуството на такви затвореници во општата популација би претставувало „огромен безбедносен ризик“, особено поради нивниот статус и можните врски со банди или картели.
На 5 јануари, при првото појавување во судот на Менхетен, Мадуро и Флорес се изјаснија за невини по обвиненијата за трговија со дрога и оружје. Тие имаат право на контакт со венецуелските конзуларни службеници и со своите адвокати, но во рамки на строгите безбедносни протоколи на MDC.
Притворот е оценет како опасен и непријатен; во 2024 година, двајца затвореници загинале во објектот, а одделни инциденти, како случајот со Џефри Епштајн, дополнително ја зголемиле контролата и притисокот врз персоналот. Поранешниот директор на Федералното биро за затвори, Хју Харвиц, истакнува дека безбедносните мерки ќе бидат „исклучително строги“ за да се избегне повторување на вакви инциденти.
