Четиричлената екипа на мисијата NASA „Артемис II“ ја одржа својата прва прес-конференција по историскиот десетдневен лет околу Месечината и назад, споделувајќи искуства кои, како што велат, засекогаш ги промениле.
Командантот Рид Вајзман, пилотот Виктор Гловер, како и специјалистите Кристина Кох и Џереми Хансен открија детали од мисијата што ја опишаа како нешто што тешко може да се долови со зборови.
„Вау, ова навистина се случи“, изјави Вајзман, додавајќи дека искуството ги поврзало на начин кој ретко може да се доживее. Според него, тие тргнале како пријатели, а се вратиле како луѓе со нераскинлива врска. Тој призна дека по враќањето на Земјата бил толку емотивен што не можел да ги задржи солзите.
Еден од најсилните моменти, како што раскажа, бил кога Сонцето исчезнало зад Месечината. Тогаш, како што вели, почувствувал нешто што го надминува човечкото разбирање, опишувајќи го доживувањето како „вонземско“.
Емоциите не ја заобиколиле ниту Кристина Кох, која призна дека се расплакала за време на разговор со својот сопруг, кога сфатила колку големо значење имала нивната мисија.
Враќањето на Земјата било посебна приказна. Виктор Гловер го опиша влегувањето во атмосферата како исклучително интензивно искуство кое траело нешто повеќе од 13 минути. Особено го издвоил моментот на краток слободен пад меѓу отворањето на падобраните.
„Тоа е како да скокате наназад од облакодер“, објасни тој, додавајќи дека тие неколку секунди биле истовремено застрашувачки и величествени.
По враќањето, телото тешко се прилагодува на гравитацијата. Кох откри дека и понатаму има чувство како да лебди, а дури и се будела мислејќи дека сè уште е во бестежинска состојба. Таа нагласи дека спиењето во вселената било најмирното што некогаш го доживеала.
Животот во леталото, пак, не бил нималку лесен. Астронаутите се пошегуваа дека приватност речиси и не постои. Поради ограничениот простор, морале постојано да се движат и да функционираат заедно, што барало одлична комуникација и трпение.
И покрај техничките предизвици, како повремени проблеми со системите, атмосферата во тимот останала позитивна. Вајзман дури го пофали функционирањето на опремата, објаснувајќи дека проблемите биле од техничка природа и брзо решливи.
Посебен впечаток оставил и погледот кон вселената. Џереми Хансен раскажа дека длабочината на галаксијата што ја видел од леталото е нешто што не може да се спореди со ништо доживеано на Земјата. Тоа, како што вели, му дало чувство дека човекот е истовремено мал, но и исклучително моќен како дел од човештвото.
Екипажот изрази силна верба во идните мисии од програмата „Артемис“, нагласувајќи дека следните чекори, вклучително и слетување на Месечината, се технички сложени, но остварливи во блиска иднина.
Кристина Кох, која е првата жена што патувала околу Месечината, сподели и важна порака: непознатото секогаш изгледа пострашно од реалноста, но со посветеност и тимска работа, секоја цел може да се постигне.
Таа испрати и совет до идната астронаутка која ќе стапне на Месечината – да остане скромна и да ја гледа мисијата како тимски успех, без оглед на индивидуалното признание.
Мисијата постави и нов рекорд – најголема оддалеченост што луѓе некогаш ја постигнале од Земјата, дури 406.771 километар, што претставува нова пресвртница во истражувањето на вселената.
