Во сè повеќе компании, дополнителната работа не се бара отворено, но се очекува тивко и постојано. Наместо јасна наредба, вработените се соочуваат со суптилен притисок да остануваат по работното време, да одговараат на пораки доцна навечер и да покажуваат постојана достапност, само за да не остават впечаток дека не се доволно посветени.
Овој модел често се претвора во секојдневие. Фрази како „само уште ова“ го продолжуваат денот, колеги кои редовно остануваат подолго создаваат нова норма, а менаџери кои повеќе го вреднуваат присуството отколку продуктивноста дополнително го засилуваат чувството дека заминувањето на време е знак на недоволна ангажираност.
Причините поради кои многумина го прифаќаат тоа се различни – страв од губење на работата, надеж за напредок, чувство на лојалност кон тимот или нејасно поставени граници. Но, долгорочно, ваквата пракса води кон исцрпеност, незадоволство и прегорување.
Експертите советуваат вработените навреме да постават јасни граници, да не ја прифаќаат секоја задача како итна и да водат евиденција за прекувремените часови. Подеднакво важно е и отворено да се разговара со менаџерот кога обемот на работа станува нереален, како и да се знае дека професионалното „не“ не значи непосветеност, туку зрел однос кон сопствениот труд.
Работата е важен дел од животот, но не треба да стане причина за постојан замор и губење на личното време. Кога прекувременото станува правило, време е да се постави прашањето дали проблемот е во вработениот или во самата организациска култура.
ИЗВОР: Кариера.мк
