Сѐ поголем број жени денес не се повлекуваат од врските затоа што не веруваат во љубов, туку затоа што не сакаат да живеат во однос во кој постојано ја носат најтешката емоционална тежина. Наместо партнерство со рамнотежа, многу од нив велат дека со време се наоѓаат во улога на смирувач, советник, организатор и „сигурна зона“ за туѓи проблеми, додека нивните сопствени потреби остануваат во втор план.
Во вакви односи, жените често чувствуваат дека мора постојано да внимаваат што кажуваат и како реагираат, за да не предизвикаат нов конфликт или повлекување кај партнерот. Кога комуникацијата станува еднострана, а емоционалната одговорност паѓа главно на една страна, се создава чувство на замор, празнина и неправда. Вложувањето е големо, а чувството дека се добива исто толку назад – сè помало.
Дополнителен проблем е што многу мажи растат во средина во која отвореното зборување за емоции не се охрабрува. Наместо поддршка од пријатели, семејство или поширок круг, голем дел од внатрешниот притисок завршува во романтичната врска. Така, партнерката често станува единствена личност што треба да слуша, разбира, смирува и носи туѓ товар. За некои жени, ова со време престанува да личи на љубовна врска, а почнува да изгледа како постојана грижа без пауза.
Особено кај помладите генерации, сè почесто се гледа јасен став: љубов да, но не по цена на сопствениот мир. Многу жени веќе не прифаќаат автоматски да бидат потсетник, двигател и емоционален сервис во врската. Наместо тоа, поставуваат граници, бараат зрел дијалог и се дистанцираат од однос во кој се чувствуваат како да мораат истовремено да бидат и партнерка, и психолог, и родителска фигура.
Проблемот станува уште подлабок кога нивните барања за почит, јасна комуникација и взаемна одговорност се претставуваат како „претерување“ или „драма“. Во таква атмосфера, жените не се чувствуваат слушнати, туку минимизирани. А кога тоа ќе се повторува доволно долго, повлекувањето станува форма на самозаштита, а не каприц.
Во исто време, и дел од мажите признаваат дека се чувствуваат осамено, збунето и под притисок од очекувањата за тоа како „треба“ да се однесуваат. Кога емоциите се доживуваат како слабост, а ранливоста како ризик, тие уште потешко градат здрави модели на комуникација. Наместо решавање, тоа создава уште поголема дистанца во врската.
Суштината не е во тоа кој е „виновен“, туку во тоа дека емоционалниот товар мора да се дели. Здравата врска не значи едниот постојано да спасува, а другиот постојано да се потпира. Таа значи заедничка одговорност, зрелост и простор и двајцата да бидат слушнати.
Затоа сѐ повеќе жени денес избираат да се повлечат од врски што ги исцрпуваат – не затоа што се откажале од блискоста, туку затоа што конечно одбиваат да ја плаќаат со сопственото ментално и емоционално здравје.
