Менталната стабилност не зависи само од тоа што правиме секој ден, туку и од тоа што свесно избегнуваме. Иако често се зборува за здрава исхрана, физичка активност, позитивен став и грижа за себе, исто толку важно е да се препознаат навиките што незабележливо нè влечат надолу.
Една од нив е постојаното обвинување на другите и чувството дека сме беспомошни. И кога околностите не зависат од нас, секогаш постои дел што можеме да го промениме. Кога човек ќе поверува дека ништо не е во негова моќ, самодовербата слабее, а односите со другите почнуваат да трпат.
Проблем е и животот воден само од моментално задоволство. Брзите одлуки што носат корист веднаш често ја поткопуваат иднината. Кога сè се сведува на „сега и веднаш“, тешко се гради траен успех и вистинско чувство на исполнетост.
Луѓето кои се целосно фокусирани само на сопствените потреби често забораваат колку е важно вниманието кон другите. Истражувањата покажуваат дека љубезноста, помошта и емпатијата не ги прават подобри само односите, туку и самите луѓе посреќни и поотпорни.
Дополнително, ментално силните луѓе умеат да ги забележат и малите победи. Благодарноста за ситниците, за поддршката и за добрите моменти создава внатрешна стабилност дури и во тешки периоди.
На крај, едно од најштетните однесувања е споредувањето со другите. Туѓите животи однадвор често изгледаат совршени, но никој не ја гледа целата слика. Зависта и чувството дека заостануваме трошат драгоцена енергија што треба да ја вложиме во сопствениот пат, цели и напредок.
