Во времето на царот Пров, во III век, во Антиохија живееле и престојувале тројца христијани чии имиња останале запишани во црковното предание како пример за непоколеблива вера – светите маченици Трофим, Саватиј и Доримедонт.
Во тоа време, во близината на Антиохија, во местото Дафна, се одржувало големо празнување посветено на паганскиот бог Аполон. Началникот на градот, Атик, настојувал сите граѓани да учествуваат во празнувањето и принесувањето жртви.
Трофим и Саватиј, кои биле угледни и чесни луѓе, одбиле да учествуваат во паганските обреди. Нивниот став бил пријавен кај Атик, кој наредил да бидат изведени пред суд.
Саватиј: „Моето богатство е Христос“
Бидејќи не сакале да се одречат од својата вера во Христа, двајцата биле подложени на тешки маки.
Кога Саватиј бил запрашан кој е, какво е неговото потекло и какво достоинство поседува, тој одговорил дека неговото вистинско богатство и слава се во Христос.
Поради неговото сведоштво, бил жестоко мачен. Според црковното предание, бил тепан и мачен со железни орудија, а на крајот ги предал својот дух на Бога.
Трофим и Доримедонт – верата и во затворот
Трофим бил испратен во Фригија, каде што продолжиле неговите страдања. Таму бил предаден на мачителот Дионисиј и затворен.
Во затворот кај него дошол Доримедонт, сенатор кој тајно бил христијанин. Тој не се исплашил од опасноста, туку му служел на Трофим и му помагал.
Кога мачителот дознал дека Доримедонт е христијанин, започнал да ги мачи двајцата. На крајот наредил да бидат фрлени пред диви ѕверови.
Но, според преданието, ѕверовите не ги нападнале.
Последниот подвиг
Откако ниту тоа не успеало да ги натера да се откажат од верата, мачителот наредил Трофим и Доримедонт да бидат погубени со меч.
Така, според христијанското предание, светите маченици Трофим, Саватиј и Доримедонт го завршиле својот земен живот останувајќи верни на Христа.
Нивното житие и денес се памети како сведоштво за истрајноста, храброста и верата во најтешките моменти.
Свети маченици Трофиме, Саватие и Доримедонте, молете Го Бога за нас.
Во чест на светителите, верниците можат да го започнат денот со молитва и благодарност кон Бога, а оние што се во можност можат да присуствуваат на Света Литургија и да се помолат пред иконата на светите маченици.
Овој ден може да биде и потсетник да направиме нешто добро за друг човек – да му помогнеме на некого што има потреба, да посетиме болен или осамен човек, да простиме, да се помириме со блиските или едноставно некому да му подадеме рака.
Најважната порака од нивното житие не е само да го одбележиме нивниот спомен, туку нивната истрајност да ја претвориме во лична духовна поука.
