Свети Макариј Мисирец беше еден од помладите современици на познатиот пустински отец Антониј Велики. Роден во семејство на свештеник, од послушност кон родителите се ожени, но неговата сопруга набрзо почина. По таа трагедија, тој се повлече во пустината, каде помина цели шеесет години во строг духовен труд и борба – внатрешна и надворешна – за Царството Небесно.
Кога луѓето го прашувале за неговиот строг начин на живот и пост, Макариј одговорил: „Од стравот Божји“. Со текот на времето, успеал целосно да го очисти умот од злите помисли и срцето од лошите желби, а Бог го дарувал со изобилен дар на чудотворство – така што дури и мртви воскреснувале од гробовите преку неговата молитва.
Неговото смирение било толку големо што ги восхитувало не само луѓето, туку и демоните. Еднаш, демонот му признал: „Само во едно нешто не можам да те надвладеам; тоа не е постот, зашто јас никогаш не јадам; не е бдеењето, зашто не спијам никогаш“. Макариј го прашал: „А што е тоа?“ „Твоето смирение“, одговорил демонот.
На својот ученик Пафнутиј често му советувал: „Не осудувај никого и ќе се спасиш“.
Свети Макариј живееше деведесет и седум години. Девет дена пред својата смрт, му се јавија од оној свет Св. Антониј и Св. Пахомиј, предупредувајќи го дека наскоро ќе умре. Неколку моменти пред упокојувањето, му се јави херувим кој во видение му го откри блажениот небесен свет, го пофали за неговиот подвиг и добродетели и му кажа дека е испратен да ја прими неговата душа во Небесното Царство.
Свети Макариј Мисирец се упокои во 390 година, оставајќи зад себе пример на смирение, пост, молитва и чудотворство.
