Постои една животна фаза за која ретко кој зборува отворено – периодот по четириесеттите или педесеттите години кога човек може да се најде сам, без партнер и без деца, со сè помал круг на блиски луѓе.
Тоа не значи дека не постојат пријатели, туку дека животот природно ги однел луѓето во различни насоки – семејства, обврски и сосема различни ритми на живеење. Средбите стануваат поретки, а секојдневието потивко.
Во таа фаза многумина учат да функционираат самостојно: да патуваат сами, да пијат кафе сами, да поминуваат вечери без друштво. Со време, тоа станува нормално и дури ослободувачко, иако понекогаш носи и чувство на тишина.
Со годините се менуваат и приоритетите. Наместо количина на луѓе околу себе, поважен станува квалитетот на односите, мирот и енергијата што ја добиваш од другите. Многумина свесно го намалуваат својот круг затоа што повеќе не сакаат површни односи и исцрпувачки контакти.
Но постојат и моменти што ја будат емоцијата – кога човек ќе се соочи со семејства, деца и идејата за тоа што можело да биде. Тогаш времето добива поинаква тежина.
И покрај тоа, оваа фаза не мора да значи празнина. Напротив – за многумина таа станува период на градење себеси: здравје, дисциплина, работа, личен мир и независност.
На крај, животот не изгледа ист за сите. Некој го наоѓа исполнувањето во семејство, друг во слобода, трети во мир и саморазвој. И иако понекогаш е потивок отколку што се очекувало, тоа не значи дека е помалку вреден – туку само поинаков.
